Boris

“Het was voor hen niet zo’n big deal, maar dat maakte ik er zelf van.”

Hoi, mijn naam is Boris, ik ben nu 19 en ik ben homo. Best raar eigenlijk, dat ik nu het homo-zijn als kenmerk van mezelf opgeef. Raar om twee redenen: allereerst omdat ik het niet als selectiekenmerk of iets dergelijks wil zien. Ten tweede omdat ik er een tijdje geleden heilig van overtuigd was dat ik dat nooit over mezelf hoefde te zeggen.

Eigenlijk wist ik mijn hele leven al dat ik homo was, ook al was ik nog nooit verliefd geworden op een jongen. Nouja, ik wist gewoon dat ik niet hetero was, niet zoals de meeste jongens die ik kende. Maar ik erkende het nog niet als zijnde homoseksueel. Inmiddels ben ik bijna een jaar uit de kast en voel ik me vrij en gelukkig, samen met mijn vriend.

Ik kom uit de Achterhoek; daar zijn veel boeren met redelijk bekrompen opvattingen, zo ook over homoseksualiteit. Daarom paste ik me altijd enorm aan. Dat begon op de middelbare school waar homo’s niet zo werden geaccepteerd als in mijn directe omgeving, thuis en bij mijn familie. Daarom ging ik me helemaal anders gedragen op school, omdat ik ervan overtuigd was dat ik niet minder was dan de rest, en dus niet homo kon zijn. In de onderbouw ben ik wel gepest en daar had ik natuurlijk veel last van. Ik vond het ook lastig om het aan iemand te vertellen, omdat ik het voor mezelf ontkende. Ik hield een schijnwereld voor mezelf op waarin niemand wist dat ik homo was, terwijl er eigenlijk weinig mensen waren die daar nog aan twijfelden. Maar dat wilde ik niet zien.

Na mijn examens ging ik op vakantie met mijn ouders naar Italië. Zij gingen na twee weken ergens anders heen, maar ik en mijn zus zouden nog even blijven en zelf met het vliegtuig terug naar huis komen. Ik sliep bij vriendinnen die ik had gemaakt op de camping en mijn zus bleef op een andere plek slapen.

Er was daar een hele grote discotheek waar we uit gingen. Ik voelde me daar vrijer, omdat in Italië er op de één of andere manier minder een taboe op biseksualiteit lijkt te liggen. Daar zoende ik dan ook voor het eerst met een jongen onder het mom van ‘’het is gewoon voor de lol, een keer uitproberen’’. Echter, de volgende keer dat we erheen gingen had ik ook nog met een andere jongen gezoend. Toen werd mijn argument al minder geloofwaardig, maar ik hield stug vol.

’s Nachts in bed heb ik er heel goed over nagedacht en kwam ik tot de conclusie dat ik eigenlijk mezelf voor de gek hield. Het was raar om dat te ontdekken. Maar ik besloot dat ik het beter nu kon vertellen, bij mensen die nog niet een vast beeld van mij hadden dat ineens anders zou worden als ik zou vertellen dat ik homo was. En dus vertelde ik het voor het eerst de volgende ochtend, brak langs het zwembad, aan twee meisjes die ik pas een week kende.

Ik had verwacht dat het moment dat ik uit de kast kwam een magisch moment zou zijn, ik vrij zou zijn en me in één klap ongelooflijk gelukkig zou voelen. Maar eigenlijk voelde ik niet zo veel nadat ik het voor het eerst had verteld. De meisjes reageerden vrij mild: ze vonden het niet zo raar en hadden het wel verwacht. Toen ik het later op de dag mijn zus vertelde, verwachtte ik dat zij wel heel sentimenteel zou reageren. Maar dat bleef uit, het was voor hen niet zo’n big deal; dat maakte ik er zelf van.

Langzamerhand heb ik het mijn hele familie verteld en toen ik mijn nieuwe studie begon heb ik het ook iedereen verteld. Ik was verhuisd, nieuwe studie en nieuwe vrienden. Het enige wat echt hetzelfde bleef was mijn familie en zij waren blij voor mij. Toen ik dat besefte drong het eigenlijk pas tot me door hoe raar het eigenlijk was dat ik het zo lang voor mezelf heb ontkend. En ik besefte me ook dat die klap van geluk misschien is uitgebleven, maar dat ik me nog nooit zo goed, gelukkig, vrij en gewaardeerd heb gevoeld als nu. Ik ben voor het eerst echt verliefd geworden en ben helemaal gelukkig samen met mijn vriend. Ik sta sterk in mijn schoenen en ik zie een vrije toekomst voor me, waarin ik zelf alle controle heb over wat ik wil gaan doen. Ik kan helemaal mezelf zijn, en daar trots op zijn.