Danny

“Ik kwam er achter dat ik later gewoon kon trouwen, kinderen kon krijgen en een ‘normaal’ leven kon leiden.”

In de war, verdrietig, boos... Zomaar wat gevoelens die ik had, toen ik erachter kwam dat ik op jongens viel. Ik was 12, misschien net 13 jaar, toen ik merkte dat ik een jongen uit mijn klas wel heel leuk begon te vinden. Leuker dan ‘gewoon’ leuk. Ik was voor het eerst verliefd. Op een jongen.

Ik vond het eerst heel raar, ik wist niet wat het precies was en wat ik ermee moest doen. Ik kon toch geen homoseksueel zijn? Wat moest ik met een jongen? Het kon ook helemaal niet, want ik wilde gewoon kinderen, een huwelijk en vooral een normaal leven leiden. Ik had geen idee hoe een relatie met een jongen eruitzag! Ik voelde me daarnaast ook heel alleen. Ik kende namelijk niemand die net zo was als ik, namelijk ook homo. Ik had het gevoel dat ik de enige was. In mijn klas, op school, zelfs in het dorp waar ik woon leek het alsof er alleen maar hetero’s waren.

Een lange tijd heb ik met deze gevoelens rondgelopen. Ik wist niet met wie ik erover moest praten. Ik durfde het mijn ouders niet te vertellen, want ze konden boos of teleurgesteld worden. Ook had ik het gevoel dat ik er niet bij vrienden mee terecht kon. Zo’n roddel is gauw verspreid en het laatste wat ik wilde was dat de hele school het wist! Daardoor werd het eigenlijk alleen maar erger, ik voelde me alleen maar eenzamer totdat ik het gewoon niet meer voor mezelf kon houden.

Op een zaterdagavond heb ik al mijn moed bij elkaar geraapt en ben ik de slaapkamer van mijn moeder binnengegaan om het haar te vertellen. Terwijl ik het vertelde schoten er allerlei doemscenario’s door mijn hoofd: Ze kon boos worden, huilen, niks zeggen.. Maar het werd niets van dat alles. Ze knuffelde me en zei dat het haar niks uitmaakte. Het gesprek met mijn moeder had mij vertrouwen gegeven. Daardoor kon ik het ook vertellen aan goede vrienden van mij. En het maakte niet uit aan wie ik het vertelde, ik kreeg alleen maar positieve reacties!

Niet lang daarna kreeg ik mijn eerste vriendje. Ik was tot over mijn oren verliefd op hem. En het voelde niet raar of apart, het voelde juist heel goed! Een relatie tussen twee jongens is eigenlijk precies hetzelfde als tussen een jongen en een meisje. Ook kwam ik erachter dat ik later gewoon kon trouwen en een ‘normaal’ leven kon leiden. En kinderen? Genoeg opties daarvoor, zoals adoptie of een draagmoeder. We liepen zelfs hand in hand op straat door het dorp waar ik woonde.

Daardoor kwam al gauw mijn klas erachter dat ik een vriendje had. En ook van hen kreeg ik geen vervelende reacties. Iedereen reageerde hartstikke aardig! Het jaar daarna heb ik op mijn school zelfs een ´Gay Straight Alliance´ opgericht en de´ Paarse Vrijdag´ opgericht. Hierdoor kwam de hele school te weten dat ik op jongens viel. Eigenlijk het hele dorp, nadat er een interview met mij over de ´Paarse Vrijdag´ in een plaatselijke krant verscheen.

Nu ik erop terugkijk heb ik er absoluut geen spijt van dat ik uit de kast ben gekomen; het heeft mijn leven alleen maar beter en makkelijker gemaakt! Ik had geen geheimen meer en hoefde dus geen dubbelleven meer te leiden. Ik kon met mijn vriendinnen praten over leuke en knappe jongens en kon hand in hand met mijn vriendje lopen zonder dat ik bang was dat iemand het zag. Ik was eindelijk gelukkig! Door mijn ervaringen kan ik nu met zekerheid zeggen dat, ondanks je problemen of negatieve gevoelens, je je weer gelukkig gaat voelen. Het wordt écht beter!