Paul

“Ik heb lang gezocht naar het goede moment, maar die kwam er niet voor mijn gevoel.”

Ik ben Paul, net 19 jaar geworden en ik kom uit een klein dorpje waarin geen één jongen of meisje van mijn leeftijd uit de kast is gekomen. Als dat zo was, zou men dat hier al snel weten. Het ging bij mij in ieder geval als een lopend vuurtje. Maar gelukkig heb ik van niemand iets negatiefs gehoord uit mijn dorp. "Proud to be out", zeg ik maar, al kan het soms lastig zijn.

Ik weet eigenlijk al niet meer wanneer ik er voor mezelf achter kwam dat ik op jongens viel. Ik was zo’n 12 of 13 jaar toen ik merkte dat ik jongens leuker vond dan meiden. Maar ik wist het pas zeker rond mijn 16e, toen ik na een week verkering met een meisje het toch maar uitmaakte, omdat ik wist dat dit niet bij mij hoorde. Ik heb zelf jaren op voetbal gezeten en op een middelbare school gezeten waar niet echt over homoseksualiteit gesproken werd. Alleen de praktische dingen in de biologie les en het achter de rug om roddelen of iemand het is. Hierdoor heb ik nooit echt durven praten over deze gevoelens. Ik heb me jaren anders voorgedaan dan wie ik ben, bij mijn vrienden, klasgenoten en voetbalteam, maar ook familie. Ik was vooral bang dat ze me niet meer mochten omdat ik ze zo lang al heb voorgelogen. Dit was voor mij het moeilijkste om het te vertellen, want ik wist wel dat mijn vrienden en familie me zouden accepteren zoals ik ben. Mijn vriendengroep is erg groot en zitten bijna allemaal bij een carnavalsvereniging. Daar wordt wel over gespeculeerd wie er homo zou kunnen zijn, en werd altijd gezegd dat het niemand iets uitmaakte. Toch heb ik het ze na al die jaren niet durven vertellen, tot die ene nacht…

Ik was 17 toen ik in de week voor kerstmis tegen mijn beste vriendin vertelde dat ik op jongens viel. Ik zat toen in het laatste jaar van vwo en wilde mijn examenjaar en laatste schooldag in ieder geval met iemand delen waarbij ik eerlijk kon zijn. Ze nam het heel erg goed op, maar zei dat ze het van mij echt niet had verwacht. Hier was ik wel van geschrokken, omdat ik juist dacht dat zij wel iets doorhad. Mijn plan was om na de coming out bij mijn vriendin het verder te vertellen, ik was er helemaal klaar mee en iedereen mocht het weten. Maar de reactie van mijn beste vriendin had mij om de één of andere reden afgeschrokken. De kloof tussen hetero en homo zijn werd voor mij alleen maar groter, omdat ik dacht dat mensen het misschien aan mij konden zien. Maar homo zijn doe je niet met plaatjes, het zit in je. Na dit gesprek heb ik het er met haar eigenlijk nooit meer over haar gehad. Ik had namelijk gezegd dat ik wilde dat ze het niet verder vertelde aan mijn vrienden; dat ik het zelf wilde doen. Maar dit kwam er niet van. Ik heb lang gezocht naar het goede moment, maar die kwam er niet voor mijn gevoel.

Na een paar maanden heb ik de moed bij elkaar geschraapt en het aan mijn ouders verteld. Ik zat met ons mam ‘Mooi weer de Leeuw’ te kijken, en ze hadden het over homoseksualiteit. Ik heb de tv op stil gezet en het mijn moeder verteld. Ze nam het erg goed op en was erg blij dat ik het verteld heb en dat ik nog een hele toekomst tegemoet heb waarin ik mezelf kan zijn. Uiteindelijk heeft mijn moeder mijn vader erbij gehaald, die boven in zijn slaapkamer voetbal zat te kijken. Hij kwam na beneden. "Wat is er aan de hand?", vroeg hij. Ik vertelde dat ik jongens val, waarop hij reageerde: "Moet je mij daarvoor naar beneden halen?". Ik ben ze erg dankbaar voor hun reactie.

Toen kwam het moeilijkste: het aan de rest van mijn vrienden en familie vertellen. Mijn ouders en mijn beste vriendin hadden beloofd om het niet door te vertellen. Ikzelf had hier wel een beetje spijt van, want ik wilde eigenlijk niets liever dan dat iedereen het gewoon wist en dat ik niet iedereen apart moet aanspreken. Aan mijn familie vertelde ik het na een verjaardag van mijn oma, waarbij we allemaal rond een tafel zaten. Ik had al heel de avond niets tot weinig gezegd, omdat ik wist dat dit het moment was. Mijn moeder zag dit ook en vroeg aan mij tijdens een stilte: "Paul, wil je iets vertellen?". Dit was voor mij de drijfveer om het te vertellen. Mijn familie nam het ook heel erg goed op, en op dat moment wist ik dat ik nu voor iedereen maar meteen uit de kast moest komen.

Een week later was het Oktoberfest. Dit was bijna een jaar later nadat ik het aan mijn vriendin vertelde. We zaten met de vrienden allemaal aan houten tafels bier te drinken. Omdat we op stap waren, en er veel meer mensen waren, durfde ik het niet zomaar te vertellen. Dus uiteindelijk heb ik mijn 3 beste maten naar buiten gehaald om ze het te vertellen. Ze omhelsde me en zeiden dat ze blij waren voor me. Ze vroegen of ze de rest er ook bij mochten halen en dat hebben ze gedaan. Mijn vrienden namen het allemaal goed op, iedereen op zijn eigen manier: "Van jou had ik het niet verwacht, van ….. wel", "Het wordt wel anders nu, maarja, als je maar jezelf kan zijn" en "Al was je paars, dat maakt mij geen zak uit", zijn uitspraken die ik mij nog kan herinneren. Ook waren er wel een paar die niet goed wisten hoe ze moesten reageren, maar uiteindelijk namen zij het ook goed op. Iedereen behandelt me nog steeds hetzelfde als voorheen. Misschien zelfs beter.

Mijn advies wat ik nog wil geven is: vertel het pas als je het écht zeker weet en neem je vrienden en familie voor hoe ze zijn. De kans is groot dat ze het positief opnemen. Als ze dan ook vragen of ze je kunnen helpen, sla dit dan niet af. Als ze je vragen of ze het verder mogen vertellen en je bent er echt aan toe, laat het ze dan doen. Dit scheelt je alleen maar energie en tijd. Verder is de eerste keer vertellen altijd moeilijk, maar het wordt makkelijker naarmate je het meer vertelt. En blijf vooral jezelf, het is het allemaal waard!