David

“Nu ik uit de kast ben en andere homojongeren heb ontmoet, ben ik veel gelukkiger dan vroeger“

Ik ben een jongen van 18 en ik ben homo. Achteraf gezien was het zonde van mijn tijd, maar het duurde lang voordat ik mezelf kon accepteren. 

Het is niet alsof ik in een homo-onvriendelijke omgeving opgegroeid ben of zo, maar ik kende er gewoon (vrijwel) geen. Toen ik er in de zomervakantie tussen de basisschool en de brugklas achter kwam dat ik op jongens viel, had ik echt het gevoel dat ik de enige was, dat ik raar was. Dat gevoel bleef zo’n beetje tot en met de derde klas, toen ik voorlichting kreeg over homoseksualiteit. Op dat moment gaf ik voor het eerst echt aan mezelf toe dat ik homo ben, dat de gevoelens geen toeval waren en dat ik (waarschijnlijk) niet bi ben.

Daarmee voelde ik me echter nog niet veel beter: ik was enorm bang dat door discriminatie en verstoting mijn leven een hel zou worden. Aan het eind van de vierde klas hield ik het echt niet langer vol en vertelde ik het aan een paar vrienden van mij en aan mijn ouders. De reacties waren heel erg positief maar nog steeds kon ik het niet echt van mezelf accepteren. Dat kon ik pas toen ik een MSN-gesprek had gehad met een vriend van mij waarin hij mij heel erg een hart onder de riem stak.

Wat mij ook heel erg heeft geholpen heeft is het forum van www.comingout.nl en de meetings van Jong&Out. Ik heb daar een hele hoop nieuwe mensen leren kennen en een boel vrienden gemaakt, waarmee ik geregeld ook buiten de meetings gezellig afspreek om te stappen; ergens rond te hangen; naar een andere stad te gaan of gewoon wat te kletsen.

Naast de mensen van J&O zijn er nu ook veel meer mensen in mijn omgeving die uit de kast zijn gekomen, dus ook wat dat betreft valt het heel erg mee met ‘de enige’ te zijn. Eigenlijk is het een heel normaal iets en voel je je een stuk beter als je jezelf bent, dan wanneer je de hele tijd moet doen alsof je iets bent wat je niet bent.

Nu ik uit de kast ben en gewoon mezelf kan zijn, ben ik veel gelukkiger dan vroeger: ik voel me niet meer depri en zit eigenlijk gewoon heel erg lekker in mijn vel. Mensen merken dat ook aan mij en mijn prestaties zijn er enorm door vooruit gegaan. Uit de kast komen en het ontmoeten van andere holebi-jongeren heeft me dus echt veel gelukkiger gemaakt en het gevoel van eenzaamheid is er ook niet meer.

Hopelijk heb je er iets aan gehad om dit te lezen. En ik hoop dat jij op deze manier ook snel gelukkiger kunt zijn! :)