Nigel

“Ik wou mezelf kenbaar maken aan de wereld, ondanks alle omstandigheden.“

Hoe ik sommige verhalen hier lees, denk ik, wat heb je het makkelijk gehad met je coming out. Maar ook al wordt het door iedereen gerespecteerd; ook al gaat alles goed en ben je bij iedereen geliefd: je blijft altijd bang dat iemand je toch gaat uitschelden. En dat de rest volgt als een kudde schapen. 

Als 7 jarig jongentje 'wist' ik al dat ik liever mannen wilde dan vrouwen. Ja, dat is jong, ik wist ook totaal niet wat het was, hoe ik het moest 'voelen' en wat ik moest doen. Jaren en jaren heb ik geworsteld met die gevoelens waar ik nog helemaal niks van af wist eigenlijk. Toch wist ik na een paar vriendinnetjes zeker dat ik het wilde vertellen, aan iedereen. Ik wilde mijzelf kenbaar maken aan de wereld, ondanks alle omstandigheden. Ik dacht ‘Waarom zou ik mezelf verbergen, verbergen wie ik echt ben?’. Dat vond ik een verspilling van mijn jeugd. Maarja, hoe moet je zoiets vertellen zonder dat je leven kapot gaat?

Nee, mijn coming out ging niet zo ‘easy’. Ik woonde niet in een grote stad, waar er meer homo’s zijn, maar in een klein dorp met veel allochtonen. En om het nog is erger te maken zat ik op een protestant/christelijke middelbare school. Toen ik het in mijn klas zei leek niemand het te snappen. En voor mijn gevoel deed de biologiedocent er helemaal niets aan toen de klasgenoten mij belachelijk maakten. Ik voelde me onbegrepen. Maar gelukkig had ik een paar vriendinnen die mij wel snapten en die altijd voor mij opkwamen. Dat maakte de pesterijen en het uitgelachen worden dragelijk. Het zijn geweldige vriendinnen; ik heb mijn leven aan hen te danken. Ik heb vaak zelfmoordpogingen in mijn hoofd gehaald, maar ik deed ze nooit want ik wilde die vriendinnen geen pijn doen! En twee oude klasgenoten die mij belachelijk maakten toen ik vertelde dat ik homo was, zijn nu zelfs goede vrienden geworden. Ze zagen in wat voor pijn ik voelde en dat ik het moeilijk had op deze school.

Zoals je merkt dacht ik dat het nooit beter zou worden met alle haat in de wereld. Maar ondanks dat ik soms het gevoel heb dat mensen het niet helemaal oké vinden, accepteren toch steeds meer mensen het. Dus onthoud dat het altijd beter wordt, ook voor jou. Ik ben achteraf blij dat ik het heb verteld en dat ik nu 200% mezelf kan zijn. Ik ben van mijn homo-hatende school af en volg nu de kappersopleiding. Ik werk al in een kapsalon en heb leuke collega’s en een bazin die mij helpt met alles. En ik krijg er steeds meer goede vriendinnen bij. Ik probeer het beste uit het leven te halen en te genieten.

Have the courage to go on. And I am always with you. x