Leonie

“Ik zocht herkenning bij iemand die ik vertrouwde en mij erg dierbaar was”

In groep 7 en 8 van de basisschool had ik een leraar die homo was en hier ook openlijk voor uit kwam en hier over vertelde. Ik vond zijn verhalen altijd erg interessant, maar ik had toen nog geen idee waarom het mij eigenlijk zo boeide dat hij als man samenleefde met een andere man. Ik vond het in ieder geval een mooi en fijn idee dat er ook andere mogelijkheden waren dan alleen ‘mannetje-vrouwtje’.

Toen ik naar het voortgezet onderwijs ging, begon ik mij af te vragen waarom dat ene meisje en die ene vrouw nou zo’n indruk op mij maakte. En op den duur realiseerde ik mij dat ik mij sinds mijn 13e eigenlijk alleen maar aangetrokken had gevoeld tot meisjes. Toen ik twaalf was, was ik wel hopeloos verliefd op een jongen, maar dat is daarna nooit meer gebeurd. Men zegt toch wel eens als je uit de kast komt: "Ach, misschien is het een fase en gaat het nog wel over"? Mijn hetero-fase is in ieder geval wel vrij snel voorbij gegaan! Op mijn 16e wist ik het voor mijzelf zeker: Ik ben lesbisch.

Vanaf het moment dat ik er zeker van was wilde ik hier graag over kunnen praten, maar die drempel was hoog. Totdat mijn beste vriend aangaf dat hij mij iets moest vertellen en met het nieuws kwam dat hij op een jongen verliefd was geworden. "Nou, dan heb ik jou ook wel wat te vertellen…", was mijn reactie. Dat ik er vanaf dat moment met mijn beste vriend over kon praten gaf natuurlijk een grote opluchting en dit was ook erg belangrijk voor mij. Ik zocht herkenning bij iemand die ik vertrouwde en mij erg dierbaar was. Toen ik dat eenmaal gevonden had vond ik dat voorlopig genoeg. Voor mijn ouders en de rest van mijn vrienden en familie heb ik het nog haast twee jaar verzwegen. Hoewel de band met hen goed was en ik vermoedde dat ik niet zoveel te vrezen had, was ik toch bang voor negatieve reacties.

Op mijn 18e werd mijn ‘geheim’ mij wat te zwaar. Ik vond het erg vervelend dat ik niet eerlijk kon zijn, vooral tegenover mijn ouders. Zij merkten ook wel dat er iets speelde. Ik trok mij terug, was totaal niet vrolijk en sliep slecht. Uiteindelijk hebben ze mij toen aan een vragenvuur onderworpen, waarbij mijn vader uiteindelijk vroeg: "Denk je dat je op meisjes valt?". Mijn antwoord werd gelukkig goed ontvangen, alhoewel mijn vader zich nog wel een tijdje vastgehouden heeft aan ‘de tijdelijke fase’. Na het gesprek met mijn ouders heb ik het nieuws ook aan de rest van mijn vrienden en familie verteld. Gelukkig heb ik nog nooit een echt negatieve reactie gehad. Hoewel ik ook wel eens merk dat mensen het er niet zo op hebben. Maar ja, ik kan mij ook niet altijd vinden in het doen en laten van een ander.

Voor mij was het in ieder geval erg belangrijk dat er in mijn pubertijd een rolmodel was die mij liet zien dat homoseksualiteit ook bestond en het niks geks was. Daarnaast was het natuurlijk erg fijn dat ik, toen ik er eenmaal zelf uit was hoe het zat bij mij, hierover kon praten met mijn beste vriend. Daarnaast denk ik dat de reactie die je van anderen krijgt ook afhangt van hoe je zelf met je geaardheid omgaat. Ik loop er niet mee te koop, maar ik ben er wel eerlijk over en dat vind ik tegenover anderen, maar ook tegenover mijzelf, erg belangrijk.