Stephanie

“Ja, ik had een relatie met een meisje, maar nee ik had mijn eigen geaardheid nog niet geaccepteerd”

Voor mijn 16e had ik al wel eens twijfels. Waarom kijk ik altijd naar meisjes? Waarom interesseren jongens mij niet, terwijl mijn vriendinnen het er zo vaak over hebben? Ik had wel vermoedens dat ik (ook) op meisjes viel, maar ik vroeg me af of dat ook ooit tot uiting zou komen. Ik had het namelijk nooit zelf gedurfd.

Totdat ik een meisje tegenkwam en er spanning was tussen ons. Zij zette altijd de eerste stap en dat vond ik fijn. Zelf durfde ik die stap niet te zetten. Wat als ik het mij allemaal verbeelde en zij mij helemaal niet leuk vond? Maar hoe langer het duurde, hoe duidelijker het werd dat wij elkaar leuk vonden. En 2 à 3 maanden later hadden we een relatie.

Tot dan toe had ik nog nooit iets gezegd tegen mijn ouders. De dag nadat wij wat kregen vertelde ik mijn moeder dat zij en ik een relatie hadden. Eerst deed ze er lacherig over, want ze kon het niet goed plaatsen; ze had het totaal niet aan zien komen. Daarna kwamen er wel tranen. Ten eerste omdat het de coming-out van je dochter is; ze kon het niet goed accepteren. En ten tweede omdat mijn vriendin niet bepaald een braaf meisje was, van Sri Lankaanse afkomst was en ze was ook nog eens 5 jaar ouder. Stel dat het een jongen was geweest, dan was ze er ook niet blij mee geweest.

Enfin, het half jaar dat wij een relatie hadden heb ik heel veel problemen gehad. Ook ik kwam er achter dat zij geen goede invloed op mij had. Ik heb vriendschappen laten verslappen en de relatie met mijn ouders is nog nooit zo slecht geweest. Mede daardoor dat er een einde kwam aan onze relatie.

Het moeilijkste vond ik het letterlijk vertellen dat ik een vriendin had of dat ik biseksueel was. Ik kon het niet over mijn lippen krijgen en iemand dan recht in zijn of haar gezicht kijken. Ja, ik had een relatie met een meisje, maar nee ik had mijn eigen geaardheid nog niet geaccepteerd. Maar verliefd was ik wel, dat viel toen, maar nu nog steeds, niet te betwijfelen. Zeker het vertellen aan familieleden kon ik niet. Ik heb het alleen aan mijn moeder verteld en een aantal maanden later heeft zij het tegen een aantal familieleden verteld. Heel vreemd vond ik het dat zij het wisten; ik schaamde mij. Tot op de dag van vandaag weet ik niet of mijn oma’s het weten. Ze zijn natuurlijk van ‘de oude stempel’, en mensen die het niet accepteren kon ik toen niet gebruiken, maar nu nog steeds niet. Dus dan maar liever zwijgen.

Nu 4 jaar later ben ik het allemaal wel meer gaan accepteren, maar ik heb nog een lange weg te gaan. Degene die van mijn geaardheid weten denken dat ik biseksueel ben, maar stiekem weet ik dat ik nooit met een jongen zal kunnen zijn. Ik heb het 1 keer geprobeerd, maar dat was kansloos. Ook zijn er nog genoeg mensen die het niet weten, en ik ben nog steeds niet zo ver om het tegen hen te vertellen. Alhoewel ik naar buiten toe laat blijken dat ik schijt aan iedereen heb en ik vaak een grote mond heb, trek ik mij heel erg aan wat anderen van mij denken. Zeker wanneer zij zullen weten dat ik op vrouwen val.

De laatste tijd probeer ik hier wel heel bewust mee bezig te zijn. Tegen mijzelf te zeggen: mensen hebben altijd meningen, laat het gaan, accepteer het en ga op zoek naar leuke contacten. Dit is iets wat ik aan anderen kan mee geven. Accepteer het eerst van jezelf, anders kom je geen steek verder in het leven. Een proces waar ik nog druk mee bezig ben, maar ik kom er wel. Neem je voor, net zoals mij: het is niet erg om anders te zijn, anders was het maar een saaie wereld!