Anne

“Het lesbisch zijn is voor mij nu vanzelfsprekend, iets wat ik bijna vergeet”

Het was tijdens een zomervakantie in Frankrijk dat ik voor het eerst smoorverliefd werd. Ik was 17 jaar oud en ging 2 maanden werken op een Nederlandse camping. Bij het ontmoeten van één van mijn vrouwelijke collega's was ik gelijk onder de indruk. Ik was vrolijk en vol energie, maar ook afgeleid en in de war als zij in de buurt was. De eerste week probeerde ik mijzelf nog voor te houden dat ik haar gewoon bijzonder vond, inspirerend en gewoonweg een geweldig persoon. Maar dat wat ik voelde tè intens was om als vriendschap of bewondering af te stempelen.

Die weken, dat ik wel voelde dat ik verliefd was maar het nog niet wilde toegeven, probeerde ik al mijn aandacht te richten op mijn werk, aan de gasten en aan het voorbereiden van de activiteiten. En wat waarschijnlijk het beste werkte was praten met mijn Franse collega, waardoor ik gedwongen was constant op zoek te zijn naar Franse bewoordingen, waardoor ik mijn verliefdheid niet onder ogen hoefde te zien. Het was heel erg dubbel. Het ene moment wilde ik er alles aan doen om als excuus naar haar toe te gaan, het volgende moment ontweek ik haar zoveel mogelijk. Bang om een blunder te maken, bang dat ze erachter zou komen dat ik verliefd was op haar. Ik dacht dat de wereld op zou houden, als ze erachter zou komen wat ik voor haar voelde.

De laatste weken probeerde ik alles zo veel mogelijk te negeren en mij te focussen op het moment nadat ze vertrokken zou zijn, dat de verwarring daarmee zou verdwijnen. Dat moment kwam. Toen ik weer terug was in Nederland, had ik nog een week vakantie waarin ik alles wat rustiger kon overdenken. Vanaf dat moment ging ik er eigenlijk pas over nadenken dat ik misschien wel lesbisch ben. En toen durfde ik het eindelijk aan een vriend te vertellen.

Langzaam durfde ik het meer vrienden te vertellen. Alleen op momenten dat je nieuwe mensen ontmoet, vind ik het soms nog lastig. Ga ik het vertellen? Wanneer zeg ik het? Hoe zeg ik het? Inmiddels gaat ook dat een stuk gemakkelijker dan vroeger: ik zeg het gewoon als ik het wil zeggen, meestal op een moment dat het al over daten of relaties gaat. Ik heb gelukkig nooit negatieve reacties gehad. Meestal vinden mensen het juist leuk en interessant en is het een aanleiding tot een kruisverhoor over homoseksualiteit. Alleen als ik daar zin in heb, want anders kap ik het gewoon af.

Inmiddels is het vijf jaar na de zomervakantie in Frankrijk en ben ik meerdere keren verliefd geweest op een meisje. Het lesbisch zijn is voor mij nu vanzelfsprekend, iets wat ik bijna vergeet. Ik hoop dat dat voor jullie ook zo gaat zijn; dat je het kunt beschouwen als iets wat bij je hoort.