Maaike

“Mensen die me niet goed kennen denken dat ik nooit huil, maar van binnen ben ik one big mess“

Ik ben nu 17 jaar oud en ik zit op een middelbare (kunst)school. Deze school heeft van binnen tot buiten weinig  weg van een gewone  vmbo/havo school. Misschien heb ik er daarom wel voor gekozen.  Ik hou van anders. Een paar jaar terug ben ik erachter gekomen wat mij altijd al buitensloot van de dagelijkse kinderen. Ik lach veel en mensen die me niet goed kennen denken dat ik nooit huil, maar van binnen ben ik one big mess.

Mijn ouders gingen scheiden toen ik 12 jaar oud was. Hetzelfde moment ontmoette ik een meisje van wie haar ouders ook waren gescheiden. Vanaf het moment dat wij elkaar zagen waren we al beste vriendinnen. Op de dagen dat het kon, brachten we elke seconde met elkaar door. Iedere keer dat ze vertrokken was, om bij haar andere ouder haar dagen door te brengen, misten we elkaar meer en meer. Wanneer we elkaar spraken gaven we aan elkaar toe dat we een speciaal gevoel kregen als we samen waren. Ook hielden we ‘s avonds elkaars handen vast en stiekem ook overdag wanneer niemand het kon zien. Wij geloofden dat dit gevoel gewoon echte vriendschap betekende. Maar toen ze na twee jaar gedwongen moest verhuizen, ver weg van waar ik woonde, viel de klap harder dan verwacht. Op dat moment begon ik mij te realiseren dat deze gevoelens aantrekking betekende. Ik viel op meisjes..

Toen ik dit door kreeg werd ik ontzettend boos op mijzelf! En tegelijkertijd bang; bang dat iemand anders merkte wat er in mijn hoofd rond speelde. Vanaf dat moment leerde ik dan ook mijn gevoelens bij mijzelf te houden en mij absoluut niet te uiten tegenover mensen. Ik heb geprobeerd mijn gevoelens weg te drukken, door massaal met jongens te daten toen ik 16 was. Ik dacht dat ik ooit een jongen zou vinden waar ik wel verliefd op zou kunnen worden, waarmee ik ging trouwen en kinderen kreeg. Dan hoefde ik niemand te vertellen over mijn foute gevoelens. Maar toen ik bijna 17 jaar oud was merkte ik dat deze onzin absoluut geen nut had. Steeds vaker kwamen mijn ware gevoelens omhoog en ik ging bijna kapot van wat er binnenin mij gebeurde. Dus mijn tip is: doe dit echt niet na!

Op het moment dat ik echt te moe werd van al dat geruzie in mijn hoofd gaf ik mijzelf over. Toen heb ik het meteen aan mijn beste vriendin verteld, wat een makkelijke optie was aangezien zij zelf bi is. Ze pakte het op zoals ik had gewild, maar werd wel even boos om het feit dat ik hier al veel te lang mee had gezeten en ze zich zorgen over mij maakte. Ik durf het nu alleen nog niet aan mijn ouders te vertellen, omdat ik bang ben ze teleur te stellen. Maar dat ga ik wel doen wanneer ik er klaar voor ben. Want liefde is onverwacht en het kan alle kanten op gaan.