Joran

“Ik voelde me extra alleen omdat ik die christelijke lading met mij mee droeg.”

Altijd al was ik anders. Vroeger speelde ik vaak met mijn buurmeisjes en ik had een afgrijselijke hekel aan voetbal. Iets wat voor veel jongens vreemd is. Ik heb maar één keer een vriendinnetje gehad, in groep 8. Waarschijnlijk had ik deze relatie omdat iedereen ‘verkering’ had. Naarmate mijn middelbare-school-tijd vorderde, kwam ik erachter dat ik meer naar de jongens keek dan naar de meiden. Ik dacht zelf eerst dat dit misschien te maken had met het feit dat ik weinig vrienden had en zodoende aandacht van jongens probeerde te krijgen. Na een aantal jaren viel bij mij toch het kwartje en kon ik niks anders concluderen dat ik alleen verliefd kon worden op jongens. Ik hoopte dat dit een uitwas van de pubertijd zou zijn. Ik mocht en zou immers geen homo kunnen zijn. Dat was namelijk niet wat de maatschappij van mij verlangde. Ik voelde me erg alleen.

Op een gegeven moment kwam ik met andere homojongeren in contact via internet. Het gaf me een blij gevoel toen ik besefte dat er ook andere jongeren bestonden met dezelfde seksuele voorkeur.

Toch bleef het bij mij steken. Ik ben namelijk christelijk en ik weet dat er in de kerk heftige discussies worden gevoerd over dit onderwerp. Ik heb zelfs een aantal keren aan God gevraagd of hij mij wilde ‘genezen’ van deze gevoelens. Immers, als Hij niet wil dat ik deze gevoelens heb, dan zou Hij ze toch ook zo weg kunnen halen? Hij deed dit niet en nadat ik tot de conclusie gekomen was dat het in mijn geval niet met de pubertijd te maken had, ben ik er mee gaan leren leven.

Het werd tijd om het tegen mijn ouders te vertellen, ik was toen 18. Ik was erg bang voor hun reactie omdat ik niet wist hoe ze over dit onderwerp dachten. Eerst vertelde ik het mijn mentor. Samen kwamen we op het idee om mijn ouders op school uit te nodigen onder het mom van een mentorgesprek met de ouders. Tijdens dit gesprek vertelde mijn mentor dat ik niet was zoals andere jongens, maar dat ik op jongens val. Dat gesprek ging natuurlijk gepaard met emotionele uitingen, maar ik voelde me opgelucht. Ik liep niet meer met een geheim rond. Mijn moeder heeft daarna verder de familie ingelicht en het was prettig voor mij dat ik dit niet zelf hoefde te doen.

Wat mij erg heeft geholpen is dat ik in contact kwam met andere christelijke homo’s. Ik voelde me immers al alleen, maar ergens ook extra alleen omdat ik die christelijke lading met mij mee droeg.

Ik ben zelf de bijbel gaan bestuderen en ben tot de conclusie gekomen dat het homoseksuele perspectief in de bijbel niet zo zwart-wit is zoals het lijkt. Het valt op meerdere manieren te interpreteren. Toch blijft het moeilijk om duidelijk te krijgen wat de bijbel te zeggen heeft, maar ik geloof dat de Heilige Geest ons veel duidelijk wil maken wanneer we Hem daar om vragen

In de tijd dat ik alleen liep met mijn geaardheid, is mijn relatie met God sterker geworden. Deze relatie komt me goed van pas, want nu weet ik dat ik geliefd ben door Hem. Wat ik nu ook doe, Zijn liefde blijft bestaan. Ik hoef niet meer bang te zijn voor de toekomst, want God heeft het in Zijn hand.