Rebecca

“Ondanks alle vorderingen bleef mijn geloof deuken oplopen. Ik wist niet precies wat God van mij dacht.”

Ik werd geboren in een christelijk gezin. Pa en ma komen op hun beurt ook uit een christelijk gezin. Het christelijk geloof is me dus van jongs af aan geleerd en ik ging toen ik jong was graag met mijn ouders mee naar de kerk. Ik ging naar een christelijke basisschool en een christelijke middelbare school en kende vooral mensen die hetzelfde geloofde als wij. Allemaal Christenen.

Toen ik mijn VMBO-diploma gehaald had ging ik naar het MBO, een school waar verschillende mensen, met of zonder een geloofsovertuiging, welkom waren. Ik ontmoete voor het eerst klasgenoten die er openlijk vooruit kwamen dat ze homo, lesbi of bi waren. Voor mij was dit erg nieuw maar ach het waren lieve mensen dus we spraken er over en ik accepteerde het. Mijn kerk keurde man-man en vrouw-vrouw relaties af, maar dat wilde niet zeggen dat ik dat ook deed. Ik accepteerde hen gewoon. Zij accepteerde op hun beurt immers dat ik gelovig was!
Ik stond stevig in mijn schoenen en ik dacht dat mijn geloof zo stevig stond als mogelijk. Totdat ik na het MBO belande op een HBO opleiding. Ook hier leerde ik weer veel mensen kennen die niet gelovig waren opgevoed. Ik vond het heerlijk en had er ook bewust voor gekozen om niet naar een christelijke hogeschool te gaan. Het contact met mensen die anders dachten dan ik vond ik juist interessant en maakte mij bewust van mijn overtuiging.

Maar ergens tijdens mijn tweede jaar drong het tot me door. Hier ging wat mis. Ik besefte dat ik anders naar meisjes keek dan naar mijn idee ‘normaal’ was. Ik besefte dat ik me tot meisjes aangetrokken voelde en geïnteresseerd was in ze op een andere manier dan anders. Ik raakte enorm in paniek en het enige waar ik nog aan kon denken was:  ‘Help, ik val op vrouwen!’

Als eerste kreeg ik problemen met mijn studie. Ik kon me niet concentreren op school en niet thuis. Ik haalde tentamens niet meer en zat op het laatste moment `s nachts te schrijven, omdat de druk zo hoog was dat het een paar uur voor de deadline pas lukte om me er toe te zetten. Studievertraging werd een feit!

Naar de kerk gaan werd ook lastiger. Elk woordje wat de dominee uitsprak betrok ik op mezelf en mijn leven. Ik voelde me er niet meer thuis en voelde me anders. ‘Wat als al deze mensen het wisten?’ ‘Wat dan?’ ‘En God! Wat vond Hij in vredesnaam van mij?’ In de kerk had ik geleerd dat God onvoorwaardelijk van mij houdt. ‘Zou Hij het mij verbieden om een relatie aan te gaan als ik verliefd werd op een meisje en zij op mij?’ ‘Zou Hij mij dan in de steek laten terwijl ik zo zeker ben van mijn geloof in Hem?’ Ik kreeg steeds meer vragen en zo stevig als ik vlak daarvoor nog stond zo onstabiel was ik nu. Het leek alsof een aardbeving mijn hele leven op zijn kop gezet had. Vooral mijn geloof had een enorme beschadiging opgelopen. Naar de kerk gaan werd moeilijk, mijn inzet voor de commissies waar ik in zat werd minder omdat het zoveel energie kostte. Uiteindelijk stopte ik met alles wat ik in de kerk deed omdat ik het echt niet meer wist. ‘Kon ik wel bij deze kerk blijven?’ ‘Wat zou de gemeente met me doen als ik ooit misschien een relatie zou krijgen?’

Na een tijdje besefte ik dat dit geen fase was zoals sommige soms zeggen. Dit was echt. ‘Ik val op vrouwen’. Langzaam begon ik aan het idee te wennen en ging ik mezelf weer accepteren. Ik leerde mezelf opnieuw kennen en ik begon het goede vriendinnen toe te vertrouwen. Als eerst vertelde ik het een vriendin van school. Zij is bi wat maakte dat ze het alleen maar heel leuk vond dat ik het haar vertelde. Vervolgens vertelde ik het nog een vriend van school waarvan ik wist dat hij homo is. Ook hij reageerde positief. Langzaam vertelde ik het ook vriendinnen die hetero zijn en ook zij reageerden positief. Ze moesten er soms wel even aan wennen maar niemand veroordeelde me. Ook vrienden die ook gelovig waren veroordeelde me niet. Iedereen, gelovig of ongelovig, accepteerde mij om wie ik was. Ik kreeg meer zelfvertrouwen en langzaam kon ik bij steeds meer vrienden mezelf zijn!

Vorig jaar heb ik het mijn ouders op een zonnige zondag verteld. Ik had ze meegelokt voor een wandeling in het bos. We zouden een uurtje wandelen en daarna naar de kerk gaan. Ik besefte me dat ik dus snel ter zaken moest komen wilde ik er nog de tijd voor hebben er met hen over te praten. Na tien minuten lopen kwam het hoge woord eruit: ‘Mam, pap, ik moet jullie wat vertellen. Ik val op vrouwen!’

Mijn moeder was gelijk compleet van de wereld. Ze kon geen enkel woord uitbrengen en staarde voor zich uit. Mijn vader begon rustig vragen te stellen. Dit was erg prettig en zo vulde we de resterende vijftig minuten. Thuis was ma nog steeds in shock terwijl pa rustiger overkwam. Tot mijn grote verwondering voelde ik me heel rustig. Na de kerk heb ik het mijn broertje uitgelegd. Hij had namelijk maar al te goed door dat er wat gaande was want mijn moeder was zo vrolijk voor we weg gingen. Ik woonde niet meer thuis, dus ’s avonds heb ik mijn ouders gezegd dat ik het er de komende drie weken niet over wilde hebben maar dat ze die moesten gebruiken om het tot zich door te laten dringen en er met elkaar over te praten. Zo gebeurde het. Pas een aantal weken later hebben we het er weer over gehad. Ik had hier bewust voor gekozen omdat ik de eerste weken ook in shock was en niet helder kon denken. Het leek me goed dat zij eerst zelf de tijd namen om er over na te denken zodat het niet op een confrontatie uitliep maar op een goed gesprek zonder verwijten of foute opmerkingen.

Vrienden accepteerden mij nog steeds en pa en ma begonnen langzaam aan het idee te wennen en leerde er mee om te gaan. Maar dat geloof! Ondanks dat ik inmiddels geaccepteerd had dat ik op vrouwen viel bleef het lastig om naar de kerk te gaan. Ik sprak hier met mijn ouders over en gaf aan dat ik nog steeds geloofde en dat ook zeker zou blijven doen. Wat ik lastig vond was dat ik niet precies wist wat God over mij dacht. De kerk vond immers dat ik als vrouw nooit met een vrouw zou mogen zijn. Mijn vader vertelde me op een avond dat ik God los moet zien van de kerk. Dit heb ik geleerd te doen. De kerk heeft immers een hoop door mensen bedachte regels en er bestaan niet voor niets zo veel verschillende kerken. God staat daarboven en uiteindelijk is hij de enige die over mij mag oordelen. Heel langzaam werd de grond onder mijn voeten weer wat stabieler. Ik ben er nog niet, want ik ben nog steeds veel bezig met het zoeken naar stabiliteit in mijn geloof. Maar ik ben zeker van het bestaan van God en ik weet dat ik eruit kom en langzaamaan ga zien wie God echt is. God heeft mij gemaakt zoals ik ben! Waarom zou ik dan niet zo mogen zijn zoals ik ben?

Een goede vriend van mij die ook bij mij in de kerk zit is al jaren uit de kast. Hij wordt gewoon geaccepteerd binnen de kerk. Met hem kan ik goed praten, want we lopen tegen dezelfde dingen aan en merken dat onze ouders met dezelfde dingen worstelen. Wij vinden steun bij elkaar en onze ouders vinden ook weer steun bij elkaar. Het is fijn om in contact te staan met andere mensen die geloven en te maken hebben met homoseksualiteit. Samen sta je nog steeds sterker dan alleen!

Nu heb ik nog steeds geen enkele negatieve reactie gehad van bekenden. Al die positieve ervaringen hebben er voor gezorgd dat het steeds weer “uit de kast komen” steeds makkelijker wordt. Zat ik in het begin een half uur te stamelen naast een vriendin, nu gooi ik het binnen twee minuten gerust op tafel! Maar ondanks dat heel veel vrienden op de hoogte zijn en ik me inzet voor een studentenvereniging voor studenten met homo- en biseksuele gevoelens ben ik er nog niet. Binnen de kerk weten enkele vrienden het en heb ik het de dominee verteld, maar weet de gemeente het nog niet. Aangezien mijn ouders in een hecht en gelovig dorp wonen zal dat nieuws zich snel verspreiden. Binnenkort hoop ik het dan ook de laatste mensen te vertellen en dan kan ik echt zijn wie ik ben. Ik zie er naar uit!

Ik prijs mezelf gelukkig dat het bij mij ‘maar’ zo’n drie jaar heeft geduurd. Mijn goede vriend heeft er vanaf zijn twaalfde tot tweeëntwintigste mee gelopen. En zijn vrijheid nu laat mij zien dat het allemaal de moeite waard is. Ook binnen de kerk!