Islamitische jongeren

Islamitische meiden en jongens over hun homoseksuele gevoelens.

Verhalen uit het boek Mijn geloof en mijn geluk
Ingekort en samengevat door Isjed Hussain

Nazha Arsim, 37 jaar, magazijnmedewerkster, Amsterdam

“Ik geloof niet in mensen, ik geloof in Allah, dus wat ze ook over me denken, het interesseert me geen barst”

Ik was 24 toen ik Marokko verruilde voor Nederland. Mijn vader repte met geen woord over de reden van mijn vertrek. Mijn ouders zijn vrome moslims. Toch hebben mijn ouders geen moeite met mijn seksuele geaardheid. Ik heb geen idee waarom ze altijd zo open hebben gestaan voor mijn homoseksualiteit, daar hebben we eigenlijk nooit over gesproken, maar ik ben me ervan bewust dat het uniek is. Mijn ouders hebben mijn liefde voor vrouwen stilzwijgend geaccepteerd. Ik heb mijn liefde voor vrouwen eigenlijk nooit als verwarrend of als probleem ervaren. Alle meisjes vielen op jongens en ik viel op meisjes. Dus? Twee jaar geleden heeft mijn moeder mijn vriendin Olga waar ik sinds vijf jaar mee samenwoon, uitgenodigd om naar Marokko te komen. Mijn ouders stonden zelfs hun bed aan ons af en ’s ochtends werden we getrakteerd op een uitgebreid ontbijt op bed. Het was fantastisch. Behalve mijn familie heb ik geen moslims ontmoet die homoseksuelen accepteren. Ik geloof niet in mensen, ik geloof in Allah, dus wat ze ook over me denken, het interesseert me geen
barst.

Warda, 23 jaar, studente HBO maatschappelijk werk.

“Ik denk dat mijn vader een hartverzakking krijgt en mijn moeder depressief wordt”

Ik heb niet voor mijn geaardheid gekozen, mijn homoseksuele gevoelens zijn authentiek. Homoseksualiteit is niet alleen maar seks, maar een liefdesrelatie waarin seks een rol speelt. Twee jaar geleden ben ik voor het eerst in mijn leven verliefd geworden op een vrouw. Tijdens het eerste college van de opleiding heb ik Whitney ontmoet. Toen ik haar zag, werd ik betoverd door haar schoonheid en sereniteit. Als ik terugkijk op mijn jeugd kan ik geen enkele aanwijzing vinden voor mijn huidige seksuele geaardheid. Ik denk dat mijn vader een hartverzakking krijgt en mijn moeder depressief wordt, wanneer ze te horen krijgen dat ik niet alleen op mannen maar ook op vrouwen val, maar ik ga er niet van uit dat ik het ze ooit zal moeten vertellen. De kans dat ik gewoon verliefd word op een man, trouw en kinderen krijg, is immers groot. En ook zou ik met een vrouw oud willen worden, dan nog vertel ik het ze niet. Een homoseksuele dochter zou ze zoveel verdriet doen, ik wil die pijn vermijden. Ik wil dat mijn ouders gelukkig zijn, ook al gaat dat ten koste van mijn eigen geluk. Al mijn zussen en vriendinnen weten dat ik van mannen en van vrouwen hou. Whitney ook, alleen heeft ze geen flauw idee dat ik op haar ben gevallen.

Mimoun, 23 jaar, communicatiemedewerker, Dordrecht

“Ik ben pas bevrijd als ik aan mijn homogevoelens heb toegegeven”

Ik zou mijn ouders niet teleurstellen. Ik zou trouwen met een Marokkaanse en vanzelfsprekend zou ik nooit mijn homogevoelens de vrije loop laten. Sterker nog, ik durfde nog steeds niet toe te geven dat ik wel degelijk op mannen viel. Het was een periode van chaos. Mijn hoofd puilde uit van de vele tegenstrijdigheden. Ik begon vermoeid te raken van het feit dat ik mijn gevoelens aan het onderdrukken was. Iedere man die ik aantrekkelijk vond, begon ik te haten. Ondertussen begin ik aan een stage bij een reclamebureau. Ik deed de financiële administratie. Op hetzelfde kantoor werkte een hele leuke man. Hij was grafisch ontwerper en had een heel verzorg uiterlijk. Hij heette Hans en was 28 jaar. Zijn lange blonde krullen vond ik erg mooi en ik kon het ook wel goed met hem vinden. Nu twee jaar later, werk ik voor een groot reclamebureau in Dordrecht en Hans en ik hebben een serieuze relatie. Maar toch durf ik het nog altijd mijn ouders niet te vertellen. De islam heb ik niet naast me neergelegd, ik vind het nog steeds een hele mooie godsdienst. De islam moet je echter vooral bevrijden. En ik ben pas bevrijd als ik aan mijn homogevoelens heb toegegeven.