Andre

“Het grootste probleem was ikzelf!”

Pas toen ik een jaar of 18 was, begon ik te twijfelen over mijn geaardheid. Ik ging er altijd van uit dat ik hetero was, al had ik in de brugklas misschien wel een crush op mijn beste vriend. Ik had wel geleerd dat er niets mis was met homo's, maar dat ik dat zelf zou kunnen zijn vond ik toch wel eng. Op een gegeven moment begon ik echter wat ruimer te denken over mezelf. De grote fout die ik maakte is dat ik alles heel zwart-wit zag. Als je hetero bent, val je op meisjes. Als je homo bent, val je op jongens. Als je bi bent, val je op allebei. Maar zo zit het dus niet, niet voor mij althans. Toen ik via een vriendin bekend raakte met Tegan And Sara en op hun forum (saraandtegan.com) verhalen las van jongeren die uitgebreid hun verhaal deden, ging er een wereld voor me open: iedereen is weer anders, iedereen heeft zijn eigen voorkeuren, en voor veel mensen is het ook niet helemaal duidelijk wat ze nu precies zijn.

Inmiddels ben ik 25 en voor mij is duidelijk dat ik homo ben. Dit betekent niet dat ik niet naar vrouwen kijk; ik word zelfs weleens een beetje verliefd. Maar niet op zo'n manier dat ik me lichamelijk aangetrokken voel, dat heb ik wel met mannen.

"Good for you, veel geluk"
Ik kom uit een omgeving waar homoseksualiteit totaal geen probleem is. Het grootste probleem was ikzelf! Sowieso ben ik dus een laatbloeier. Ik raakte best wel met mezelf in de knoop, maar bij de meeste coming outs (bijvoorbeeld naar vrienden en mijn oudere broer) was de reactie misschien zelfs wel teleurstellend. Ik verwachtte er heel veel van, en dan is de reactie "oh, is dat alles? Good for you, veel geluk!". Met mijn ouders vond ik het wel heel erg moeilijk en ik snap nog steeds niet waarom. Ik heb er heel erg lang mee gewacht en telkens als ik het probeerde, werd ik heel erg zenuwachtig. Nota bene heeft mijn moeder vroeger al vaker aangegeven dat ze het helemaal niet erg zou vinden als mijn broer of ik homo zouden zijn. En ja, natuurlijk was het even schrikken en wennen, maar een probleem was het zeker niet.

Hier en daar merk ik wel dat mensen er gewoon niet zo bekend mee zijn. Ik ben ook niet zo'n flamboyant type, waardoor sommige vrienden er wel even van schrokken. Maar naar mate de tijd voorbijgaat, merken ze dat er eigenlijk niets verandert. Soms vind ik het dan ook leuk hen ermee te plagen, door bijvoorbeeld te flirten. Daar meen ik dan trouwens niets van, anders zou ik het niet durven.

Eigenlijk zijn er maar twee dingen waar ik moeite mee heb: ten eerste zit ik nogal ingewikkeld in elkaar en ik heb weinig zin om mensen steeds maar weer uit te leggen hoe het nou precies zit. Want als het om fantasieën gaat, zou je eerder denken dat ik hetero ben. Op de één of andere manier heb ik niets met homoporno. De rest mag je zelf invullen... ten tweede: meestal vind ik homoseksuele mannen niet heel aantrekkelijk. Knap lastig, want hetero's vallen natuurlijk op vrouwen. Maar goed, dat is niet anders. Het maakt het alleen wel moeilijk om in te schatten of iemand die ik leuk vind, mij misschien ook leuk zou kunnen vinden.