Lenice

“Mijn advies: blijf eerlijk tegen jezelf”

Ik ben Lenice en ik ben 15 jaar oud. Ik wil graag mijn verhaal delen en koos voor deze manier. Ik zal maar beginnen bij het begin.

Ik heb, nu ik zo terugkijk, eigenlijk altijd al geweten dat ik iets anders was dan elk 'normaal' meisje. Dit gevoel had ik afgelopen jaar zo erg dat ik bijna depressief werd. Het was een nieuw schooljaar. Ik kende nog niemand naast mijn beste vriendin. Al snel werden we vrienden met alle meiden uit de klas. Het was een leuke klas waarin iedereen met elkaar omging. Mijn beste vriendin en ik spraken vaak af met de meiden uit onze klas en we leerden elkaar steeds beter kennen. Ze waren allemaal even geweldig. Toch was er iets waar ik heel erg mee zat... Ze praatten de hele tijd over jongens! Ik werd er steeds verdrietiger van. Ik dacht: 'waarom vind ik dit niet leuk?' en 'Waarom kan ik niet zo over jongens praten?'.

"Het gevoel ging niet weg"
Ik dacht dat er iets mis was met mij, dus begon ik gewoon mee te kletsen. Ik dacht dat het dan wel weg zou gaan, dat gevoel. Maar dat gebeurde niet. Ik voelde mij alleen nog ellendiger. Ik sloot mij dagen op in mijn kamer. Ik was niet meer happy en voelde mij zo zo zo eenzaam. Ik wist niet wat er met mij was, totdat ik een gerucht hoorde op school. Het gerucht ging dat een van mijn mentoren lesbisch zou zijn. De gedachte kwam toen in mijn hoofd; dat ik misschien helemaal niet op jongens val, maar op meisjes. Ik dacht dat ik doordraaide en stopte die gedachte zo snel mogelijk weg. Dat hielp niet, want het bleef maar door mijn hoofd zweven. Ik was nog steeds erg verward en ongelukkig. Ik luisterde steeds naar twee liedjes, de hele tijd achter elkaar. 'Same love'  van Macklemore & Ryan Lewis en 'She keeps me warm' van Mary Lambert. Deze liedjes zijn zo mooi en hebben mij erg geholpen.

Ik begon te wennen aan de gedachte dat ik gay zou kunnen zijn. Ik wist gewoon dat ik het ben. Ik wist het van binnen. Het duurde even voordat ik het ging accepteren, maar het is wel gelukt met behulp van liedjes, sites, forums etc. Ik was wat gelukkiger en wist eindelijk waarom ik jongens niet leuk vind.

"Het was geweldig"
Het enige probleem was dat alleen IK het wist. Ik wist niet met wie ik erover kon praten en werd weer down. Ik dacht dat niemand mij zou accepteren. Dat ze mij raar zouden vinden. Ik besloot uiteindelijk om het toch te vertellen aan iemand. Ik herinner mij die dag nog als gisteren. Het was ochtend en de avond ervoor had ik eindelijk besloten het tegen mijn mentor te zeggen. Ik was al supernerveus toen ik uit mijn bed stapte. Ik kwam op school en ging gelijk naar haar toe. Ik zei dat ik met haar over iets wilde praten waar ik met niemand anders over wilde praten. Ze zei dat we dat na het mentoruur zouden doen. Dat uur was aan het einde van de schooldag, dus ik was letterlijk de hele dag nerveus en werd gewoon misselijk van de zenuwen. Het mentoruur was voorbij en wegingen in een apart lokaal zitten. Ze vroeg waar ik over wilde praten. Ik trilde helemaal. Ik zei: "Ik denk dat ik op meisjes val". Ze zei: "Oh, wat leuk!". Ik was opgelucht, maar trilde nog steeds. Ze vertelde mij over een site genaamd Jong&out. Het is een site voor holebi jongeren. Er kunnen geen mensen boven de 18 op, want je moet een kopie van je ID sturen voordat je een account kan maken. Ze gaf wat tips en we praatten over meisjes! Eindelijk had ik iemand met wie ik over meisjes kon praten. Het was geweldig.  

Ze heeft mij erg geholpen. Het hele jaar door. Ze heeft me ook geholpen bij de coming out voor mijn beste vriendin die één week later was. Ik vertelde het aan haar (natuurlijk was ik weer super nerveus), maar het viel reuze mee. Ze accepteert mij zoals ik ben. Ik ben daar heel blij mee, want ik weet dat sommigen niet worden geaccepteerd zoals ze zijn.

De rest van mijn coming out volgden al snel. Ik heb het al mijn vriendinnen verteld en mijn moeder en zusje. Ze hadden er allemaal geen problemen mee en zagen mij nog steeds als dezelfde persoon. Vandaag de dag weten een paar docenten het, mijn moeder, zusje en vriendinnen. Nog lang niet iedereen dus, maar dat komt wel. Alles op zijn tijd. Je moet je niet gedwongen voelen. Zeg het tegen degenen tegen wie je het echt wilt vertellen en doe het als je er echt klaar voor bent. Geloof me, je zult de rest van je leven wel eens uit de kast komen. Naarmate je het vaker hebt gedaan en er geen moeite meer mee hebt, is het makkelijker.

Bij mij weet ook nog lang niet iedereen het, maar dat hoeft ook niet per se. Ik bedoel maar. Hetero mensen zeggen toch ook niet tegen iedereen dat ze hetero zijn. Waarom zouden wij dat dan wel moeten doen? Mijn advies is om altijd eerlijk te blijven tegen jezelf en altijd jezelf te blijven. Verander jezelf niet, omdat anderen dat willen of omdat je niet bij de 'norm' past. Iedereen is uniek. It's better to be an original than a copy :)
Tot nu toe heb ik alleen maar positieve reacties gehad, maar ik weet dat dat bij heel veel mensen niet zo is. Tegen die mensen wil ik zeggen dat er licht is aan het einde van de tunnel. Het zal moeilijk zijn, maar je komt er overheen. Geef niet op en blijf geloven in jezelf. Je bent goed zoals je bent en geloof niet wat anderen zeggen, want jij kent jezelf het beste. Ik hoop dat mijn verhaal jullie een beetje heeft geholpen.
 

Ps: never stop believing