Lynn

“Ik begrijp niet waarom ik er zo moeilijk over gedaan heb”

Ik denk tegenwoordig heel veel na over wat precies het moment was waarop ik mij realiseerde dat ik lesbisch was. Als ik heel ver terugdenk, merk ik dat ik al in groep 1 en 2 liever de vader dan de moeder wilde spelen (misschien omdat ik dan met een vrouw getrouwd was), ook ben ik op de basisschool voor het eerst verliefd geworden op een vrouw. Maar ik begreep toen niet dat dat verliefd zijn was. Ik dacht eigenlijk eerder dat het aan haar lag dan aan mij. Zij was in mijn ogen namelijk heel bijzonder.

Eigenlijk wist ik het altijd al. Het klopte niet, met een man. Maar dat wilde ik niet. Ik was namelijk een meisje, en ik vond dat meisjes en jongens bij elkaar horen en niet anders. Jongens met jongens vond ik zelf nooit heel raar en twee meisjes eigenlijk ook niet, maar ik wilde zelf niet zo zijn. Ik wilde zó graag moeder worden later, en gelukkig worden met een man. Ik had mijzelf op ongeveer tienjarige leeftijd dan ook alvast gezworen dat ik met een man zou trouwen, of ik nu verliefd was op een vrouw of niet.

Op mijn vijftiende accepteerde ik eindelijk dat er iets niet klopte aan mijn seksualiteit. Ik dacht nog steeds dat ik hetero was, ook al voelde ik niets voor jongens. Maar toen kreeg ik opeens een relatie met een meisje. Daardoor dacht ik in eerste instantie dat ik biseksueel was, aangezien ik er vanuit was gegaan dat ik hoe dan ook op jongens viel. Maar toen ik mensen ging vertellen over mijn vriendin gingen die er automatisch vanuit dat ik lesbisch was. Ik vond dat een beetje ongemakkelijk, maar ik had ook geen zin om die mensen te corrigeren. Misschien was dat omdat ik wist dat ze gelijk hadden. Daar kwam ik niet veel later achter. Hoewel ik enorm mijn best deed om mannenlichamen aantrekkelijk te vinden, gaf ik het in hetzelfde jaar ook maar op. Ik vond vrouwen zo mooi, daar had ik nou echt gevoelens mij. Bij een mannenlichaam voel ik helemaal niets. Vanaf het moment dat ik dat besefte, zat ik er helemaal niet meer mee. Ik wist dat het goed was en dat dit was wie ik ben.

Ondertussen ben ik 18 jaar oud, heb ik mijzelf volledig geaccepteerd èn ben ik grotendeels uit de kast. Nog niet bij iedereen, maar dat is eigenlijk niet omdat ik het niet durf te vertellen. Het feit dat ik lesbisch ben, is voor mij heel normaal, daarom vind ik niet dat iedereen het hoeft te weten. Dat betekent niet dat ik er niet trots op ben, want dat ben ik wel!

Ik ben ontzettend blij dat ik mijzelf kan en mag uiten en begrijp niet meer waarom ik er ooit zo moeilijk over heb gedaan. Wat ik mijzelf op mijn tiende gezworen heb, dat ik met een man zou trouwen, kan ik niet waarmaken. En daar treur ik niet om. Ik heb nog altijd een even grote kinderwens als toen en wil graag een groot gezin. Misschien, als ik ooit een lieve vrouw gevonden heb waar ik de rest van mijn leven bij wil blijven, komt mijn wens wel uit!