Carel

“Het leven is te mooi om in een donkere oude kast door te brengen”

Ik wil graag mijn ervaring delen over hoe ik uit de kast ben gekomen, omdat het voor mij een spannende maar helemaal geen vervelende ervaring was! Ik heb er heel lang over gedaan om erachter te komen dat ik homo ben. Toen ik 14 jaar oud was, had ik al wel gevoelens voor jongens maar ik stond er gewoon niet bij stil. Ik wist wel wat homo's waren maar ik dacht altijd: "Nee ik ben geen homo, want ik ben normaal". Daar zat ik dus even fout!

Toen ik 15 en een half jaar oud was, begon ik pas echt na te denken of ik misschien dan toch homo was, want die ene jongen uit de klas was wel heel leuk. Maar al gauw drukte ik die gevoelens weg, want ik maakte mezelf wijs dat ik een meisje leuk vond. Ik heb haar toen verkering gevraagd en uiteindelijk heb ik 7 maanden met haar een relatie gehad. Aan de ene kant was deze relatie heel ongemakkelijk en niet fijn. Aan de andere kant heb ik toen wel de knoop kunnen doorhakken dat ik beslist niet op meisjes viel, omdat ik na die 7 maanden nog steeds mijn vriendin niet echt wilde zoenen.

"Met mijn gevoelens in de knoop"
In de zomervakantie van 2013 heb ik toen besloten dat ik dus echt homo was. Ik vond dit absoluut niet leuk, omdat ik alleen maar dacht dat iedereen me ging pesten als ze er achter kwamen. Daarom besloot ik dat ik minimaal tot het einde van vwo 6 in de kast bleef. Dat betekende dat ik nog twee jaar naar school moest gaan en moest volhouden dat ik op meisjes viel. Ik heb toen van september tot januari een milde depressie gehad, omdat ik met mijn gevoelens in de knoop zat en ik dat aan niemand kon vertellen.

Gelukkig heb ik in vwo 5 mijn beste vriendin ontmoet die er eigenlijk voor heeft gezorgd dat ik de stap durfde te zetten om uit de kast te komen. Eind januari kwam ik voor het eerst bij iemand uit de kast en wel bij een meisje dat ik pas 6 maanden kende! Hierna volgde snel mijn andere beste vriendin die ik al sinds groep 2 van de basisschool ken en uiteindelijk na een maand ook mijn nichtje waar ik veel contact mee heb. Toen ik het dus aan drie mensen verteld had, had ik het gevoel dat ik het aan mijn ouders moest vertellen. Dit leek mij het engste wat ik ooit in mijn leven ging doen, maar ik kon het niet langer voor me houden.

"Niet ongemakkelijk meer"
Op 9 februari kwam ik uit de kast voor mijn ouders en mijn zus. Ik vroeg of ze even naar de woonkamer wilden komen, omdat ik iets belangrijks had te vertellen. Ik wilde het gewoon snel achter de rug hebben dus ik zei onmiddellijk dat ik niet op meisjes maar op jongens viel. Mijn moeder reageerde meteen dat ze het absoluut niet erg vindt en dat ze hoopte dat ik niet te bang was geweest om dit te vertellen. Mijn vader zei ook dat hij het geen enkel probleem vond en mijn zus zei meteen dat ze het eigenlijk wel leuk vond. Ik was toen natuurlijk heel blij, maar het was nog wel een paar weken een beetje ongemakkelijk. Nu zeven maanden later is het helemaal geen ongemakkelijk onderwerp meer. Mijn moeder hangt zelfs posters van knappe jongens op mijn kamer (wat ook wel weer een beetje overdreven is...)! Na mijn ouders ging het heel snel, ik vertelde het eerst aan vrienden waar ik veel mee om ging en toen ook aan vrienden die ik niet zo vaak sprak en uiteindelijk wisten ongeveer 20 mensen het. Begin mei heb ik toen gewoon de knoop doorgehakt en dit berichtje op Facebook gezet:

"Hey iedereen! Ik wil jullie allemaal graag even iets vertellen, want ik wil er geen geheim meer van maken, het punt is dat ik op jongens val. De reden dat ik dit nu zo openbaar maak is omdat het dan gewoon duidelijk is en iedereen weet hoe het zit. Ik hoop dat jullie hier allemaal met een respectvolle manier mee om kunnen gaan, en ik zal gewoon dezelfde jongen blijven!".

Ik heb dit gedaan omdat ik liever heb dat ik zelf een geheim vertel dan dat mensen achter mijn rug om over mij praten. Op deze manier liet ik zien dat ik zelf geen enkel probleem heb met het feit dat ik homo ben. Alle reacties waren positief en gingen van: "respect" tot:"That's the real men! Maar weinigen tonen hun gevoel, gelukkig kan jij het wel good job!". Ik was vooral bang dat jongens in de kleedkamer vervelend gingen doen, maar de meeste deden gewoon alsof ze het niet gelezen hadden en de rest waren vrienden van me dus dat ging allemaal prima.

"Wennen aan mijn geheim"
Ik zit nu in 6 vwo en zoals je gelezen hebt, ben ik toch net iets eerder uit de kast gekomen dan het plan was! Ik denk dat het vooral belangrijk is dat je het niet te snel aan iedereen vertelt. Ik heb het in het begin heel langzaam één voor één verteld en op die manier kon ik er iedere keer aan wennen dat iemand mijn ‘geheim’ wist. Na een tijdje voelt het steeds normaler om uit de kast te komen en is het op een gegeven moment eigenlijk vooral leuk om het aan mensen te vertellen, omdat iedereen een aparte reactie geeft maar het vrijwel altijd positief is (als diegene met jou bevriend is tenminste).

Hoewel het voor mij dus goed heeft uitgepakt om het op Facebook te zetten weet ik niet of dit iets is wat ik kan aanraden. Je staat meteen bekend als "de homo" in school en hoewel mensen dus geen vervelende reacties hoeven te geven, is er altijd een kans dat er een vervelend groepje is dat je begint te pesten. Ik heb hier zelf ook rekening mee gehouden, maar ik bedacht me dat als iemand mij begon te pesten ik minimaal 25 vrienden had waar ik op kon rekenen en dat ik het aandurfde om volledig uit de kast te komen.

Ook is het heel spannend om voor je ouders uit de kast te komen, maar bedenk je dat je ouders al een hele lange tijd van je houden en hier waarschijnlijk nooit mee stoppen. Er zijn veel ergere dingen die je kan doen dan op een bepaalde manier geboren zijn! Toch is het wel even handig om te bedenken dat als bijvoorbeeld je vader heel erg homofoob is dat je het dan bijvoorbeeld eerst aan je moeder vertelt, zodat je met haar kunt bespreken hoe je het kan aanpakken met je vader. Ik hoop dat ik iemand heb geholpen met dit verhaal, want jongens en meisjes: het leven is toch veel te mooi om alleen maar in een donkere vieze oude kast door te brengen.