Pepijn

“Accepteer jezelf zoals je bent” 

Ik ben een reformatorisch christen, net als nagenoeg iedereen in mijn familie- en vriendenkring. Toen ik ruim 15 jaar oud was, kwam ik er voor mezelf achter dat ik op jongens val. Nu was dat eerder ook wel duidelijk, maar omdat in de reformatorische wereld homoseksualiteit taboe is, was ik te naïef om te geloven dat ik homo was.

 Maar op m'n 15e was het dan zover. Het was zomaar, op een dag, opeens een moment dat ik besefte dat ik mezelf voor de gek hield. Toen ik me dat realiseerde, begon ik terug te kijken op de eerste vijftien jaren van mijn leven. Ik herkende steeds meer dingen die erop wezen dat ik homo was. Al van jongs af aan.

"God is niet zo"
Tja, daar zat ik dan. Eerst eens laten bezinken. Een reformatorische omgeving, waar homoseksualiteit taboe en fout is, wat moest ik er nou mee? Toch viel het mij niet zwaar om mezelf te accepteren zoals ik ben. Homoseksualiteit werd en wordt door refo's sterk veroordeeld, maar ik was ervan overtuigd dat God zo niet was en is. Dat het veroordelen van homo's helemaal niet christelijk is. En dus heb ik tot God gebeden, of Hij met mij wilde zijn en mij door het leven wilde leiden. Door erop te vertrouwen dat God van mij houdt, heb ik mezelf al snel kunnen accepteren.

Toch wist ik dat de refo's wel de Bijbel gebruikten om homo's te veroordelen. En de Bijbel is Gods Woord, dus als daar in staat dat homoseksualiteit verkeerd is, dan zal God dat ook veroordelen. Dus ben ik via internet gaan uitzoeken om welke teksten het gaat. Toen ik ze zelf ben gaan lezen, vond ik het al veel te vergezocht om op grond van die teksten homo's te veroordelen. Die teksten waren helemaal niet duidelijk, en dus was het van de zotte dat die refo's zeiden dat de Bijbel duidelijk is over homoseksualiteit. Ik was verder gaan zoeken op internet en kwam op sites terecht waar allerlei interpretaties van die teksten gegeven werden, zowel ten nadele als ten voordele van homo's. De 'voordelige' interpretaties vond ik toch aannemelijker, ook in de context van de rest van de Bijbel. Ook dat droeg bij aan mijn vrij snelle zelfacceptatie.

"Een jongen die mijn hart veroverde"
Maar met zelfacceptatie was ik er natuurlijk nog lang niet. Want mijn leven ging door. En ik begon behoefte te krijgen aan een vriendje die me onvoorwaardelijk lief zou hebben. Maar hoe kon ik nou een relatie aangaan als niemand weet dat ik homo ben? Zomaar met een jongen thuiskomen was not done. Dat zou niemand accepteren. En ik durfde het ook niet te vertellen. Maar de behoefte bleef. Via internet was er vlak voor mijn 16e verjaardag dan uiteindelijk een jongen die mijn hart veroverde. Een jongen uit Brazilië, een langeafstandsrelatie dus. Mijn geluk kon niet meer op. Maar toch was er een barrière. Want ik kon mijn vriendje onmogelijk in het echt ontmoeten. We besloten toen om nog zo'n vijf jaar de langeafstandsrelatie in stand te houden. Want na vijf jaar zouden we allebei 'vrij' zijn en een eigen leven leiden. Dan zouden we elkaar kunnen opzoeken. Maar na zes maanden kwam er helaas een einde aan de relatie.

Hoewel ik het ontzettend erg vond om m'n vriendje kwijt te zijn, was ik wel blij dat dat me weer een kans gaf om het dichter bij huis te zoeken. Een paar maanden later kwam ik terecht op Jong&Out. Via die site heb ik veel homojongeren leren kennen. Dat deed me goed. Ik voelde me geaccepteerd, en kon er mezelf zijn. Via die site deed ik een jaar later een vriendje op. Ik ben zelfs naar hem toe geweest. Mijn ouders had ik verteld dat ik naar 'een vriend van internet' ging, want dat gebeurde wel vaker. Het was de dag van mijn leven, maar slechts negen dagen later ging ook die relatie uit. M'n vriendje was niet verliefd meer. Ondertussen groeide de drang om uit de kast te komen, omdat ik een vriendje wilde waar ik gewoon naartoe kon gaan zonder dat ik mijn ouders voor hoefde te liegen. Ik had me ten doel gesteld dat ik voor mijn 18e uit de kast wilde zijn.

"Via Jong&Out leerde ik andere jongens kennen"
Via Jong&Out leerde ik twee andere jongens kennen. Zij waren verder niet religieus, maar toch nog niet uit de kast. We werden al snel een vriendengroepje van drie en spoorden elkaar aan om uit de kast te komen. Maar ik durfde het mijn ouders niet persoonlijk te vertellen, omdat ik wist dat de schok groot zou zijn. Ik wachtte dus op een dag dat ik de hele dag weg zou zijn, zodat ik een briefje kon achterlaten. Die dag liet niet lang op zich wachten. Het was een maand voor ik 18 werd. Ik zou een excursie met school hebben. Lang heb ik getwijfeld, maar ik wist dat ik die kans moest grijpen. Het was nu of nooit. Vlak voor vertrek had ik een briefje in mijn kamer gehangen waarop ik geschreven had dat ik op jongens val en dus nooit met een meisje zou thuiskomen. Toen de bus van school vertrok, wist ik: er is geen weg meer terug. De rest van de dag was ik stikzenuwachtig. Ik kreeg geen belletje van thuis, en wist dus ook niet of het briefje gevonden was. Enerzijds wilde ik zo snel mogelijk naar huis, om daar duidelijkheid over te krijgen. Anderzijds wilde ik niet naar huis, omdat ik er tegenop zag om mijn ouders weer te zien als ze het briefje gelezen hadden. Ik probeerde het uit m'n hoofd te zetten en indrukken van de excursie op te doen. Dat is deels wel gelukt. Ook met dank aan vele schietgebedjes die ik die dag had gedaan om te vragen of God mij bij wilde staan. Uiteindelijk gaven die gebeden mij zoveel vertrouwen dat ik niet bang meer was om naar huis te gaan. Ik was er klaar voor.

Toen ik 's avonds laat thuiskwam, lag mijn moeder al op bed. Mijn vader zat stil in de huiskamer, dus ging ik ook maar naar bed. Al snel kwam mijn vader op mijn kamer om te praten. De schok was groot geweest en ze wisten niet hoe het verder moest, maar hielden wel van me. Achter een relatie zouden ze niet staan, en ze wisten niet of ze een vriendje wel in huis konden toestaan. Verschillende avonden hebben we gepraat en discussies gevoerd. Conclusie was toch dat ik mijn eigen leven zou leiden, of mijn ouders er nou achter zouden staan of niet. Elke avond bad ik God om mij een vriendje te geven, of anders mij te laten zien dat het niet goed was om een relatie aan te gaan. De drang naar een vriend was groot. Om issues te voorkomen, wilde ik bij voorkeur een vriend die ook christelijk zou zijn. En ik wist dat ik die in real life niet tegen zou komen. Er zijn immers amper christelijke homo's uit de kast. Ik besloot dus om digitaal iemand te zoeken en daar dan mee af te spreken. Ik kwam terecht op de Hornet app. Ik was nog maar een dag lid en mijn gebeden werden verhoord. Een lieve jongen wist mijn hart helemaal te veroveren, en bovendien: hij was ook christelijk. Toen wist ik zeker dat God dat wilde, dat Hij ons bij elkaar had gebracht. Met hem heb ik nu nog steeds een relatie, inmiddels negen maanden. Mijn ouders staan er niet achter, maar ze weten dat ze weinig kunnen beginnen. Ik ben 18 en dus meerderjarig, en heb het volledig recht om mijn eigen leven te leiden. Het is jammer dat mijn ouders er niet achter staan, maar ik ben er zelf van overtuigd dat mijn relatie Gods wil is. En dat is het belangrijkste.

Tips
Aan de hand van mijn ervaringen heb ik nog wel wat tips, in het bijzonder voor christelijke homo's.