Rodee

“Lesbisch zijn is het beste wat mij ooit is overkomen”

Vroeger had ik altijd veel vriendjes. Al op de basisschool, ik was er snel bij. Als mensen vroegen aan mij, wat wil je graag zijn, toen antwoordde ik: een jongetje... Iedereen keek mij natuurlijk raar aan, maar ik was heel mannelijk vroeger. Ik had jongensschoenen, sokken met auto’s erop en mensen die mij voor het eerst zagen dachten ook dat ik vaak een jongetje was. Dat deed mij stiekem wel iets van binnen, want ik was natuurlijk gewoon een meisje.

Toen ik wat ouder was, zo rond groep 8 en de eerste klas van de middelbare school, zat ik een keer voor de tv het nieuws te kijken en het enige waar ik naar keek was de boezem van de vrouw op tv. Het enige wat ik dacht in mijzelf was: "ik ben niet lesbisch, ik ben niet lesbisch"... Op latere leeftijd vond in het leuk om aandacht te krijgen van lesbische meiden. Het klinkt raar, maar het was gewoon zo. In de eerste klas van de middelbare school deed ik aan volleybal en was ik met een flesje water achter een meisje aan het aanrennen voor de grap. Opeens zei ze tegen iedereen: "IEEEEEEHL, Rodee vindt mij leuk. Ze is lesbisch, want ze zit mij achterna", en ik dacht: 'HUH, ik ben niet lesbisch'. 

Op latere leeftijd, rond mijn veertiende, zat ik met een meid in de klas waarmee ik altijd leuk kon lachen. Steeds als zij dichterbij mij kwam kreeg ik kriebels in mijn buik en ik wist niet waarom. Toen dacht ik er nog niet over na. Maar op een dag begon ik een vriendin van mij leuk te vinden. Ik kreeg weer kriebels in mijn buik. Dezelfde kriebels die ik kreeg van mijn klasgenootje, en ik dacht: 'shit.. Ik ben lesbisch! Ik ga nooit uit de kast komen'. Dit zei ik ook tegen een lesbische vriendin van mij.

"Een acceptatie waar ik op hoopte"
Een halfjaar later was ik eindelijk toch uit de kast. Mijn vader was de eerste aan wie ik het vertelde.. Ik zat met hem in de auto op de terugweg van mijn oma's verjaardag en ik zei: "Pap ik vind een meisje leuk, maar ik weet niet hoe ik er mee om moet gaan".. In alle stilte wachtte ik natuurlijk op een antwoord, en ja hoor hij zei: "Oh wat leuk, dat dacht ik al wel”. En ik zei: "Nou je bent de eerste die het weet". Mijn vader vroeg: "Vertel jij het aan mama of doe ik het?”. Ik antwoordde: "Doe jij dat maar", waarop hij zei: "Nee, dat kan je beter zelf doen". Ik dacht echt, waarom vraag je het dan? Maar goed, ik kreeg een acceptatie waar ik op hoopte. Nu mijn moeder nog...

De dag erna fietste ik met mijn moeder naar het busstation, ik zat met een brok in mijn keel, en probeerde tussen haar verhaal te komen. Ja het was mij gelukt. Ik begon weer met: "Mam ik vind een meisje leuk, maar ik weet niet hoe ik er mee om moet gaan". Mijn moeder zei: "Ik weet dat ook niet". Toen viel er een stilte, waarna ze zei : "Gaat dit niet om aandacht? Het is denk ik een fase, en die is zo weer voorbij". En ik zei: "Nee mam, ik weet het zeker. Ik heb dit gevoel nog nooit bij een jongen gehad". Een maand later accepteerde ze het toch en kan ik leuk met mijn ouders lachen en lesbische grappen maken.

Ik had nooit gedacht dat ik lesbisch was, maar mijn ouders wisten wel beter. Ik was nooit een meisje meisje geweest en nu nog steeds niet. Ik ben blij met wie ik ben en ik zou het niet willen veranderen naar hetero. Nadat ik het mijn ouders had verteld, viel er een last van mijn schouders en zat ik niet meer in de hel maar in de hemel; ik kon niet gelukkiger zijn! Ik dacht dat ik vrienden kwijt zou raken, maar nee, die vonden het allemaal leuk en we gaan wel eens naar de gay bar met zijn allen! Voor iedereen die nog in de kast zit.. De kast is een donkere plek, kom eruit voor je vrienden en familie die je lief hebben voor wie je bent en op wie je valt, want lesbisch zijn is het beste wat mij ooit is overkomen.