Cecil

“It gets better”

Mijn verhaal begint toen ik ongeveer 12 jaar oud was. Ik zat op de middelbare school in de brugklas en werd voor het eerst echt smoorverliefd op een meisje. Daarvoor vond ik ook al meisjes leuk (ik weet niet precies vanaf welke leeftijd, maar ieder geval op de basisschool), maar dat was niet zo heftig als deze keer.

Ik wist eigenlijk in eerste instantie niet zo goed wat ik ermee aan moest. Ik had voor mijzelf in m´n hoofd al meteen duidelijk gemaakt dat ik totaal geen kans maakte, dus daar hoefde ik me geen zorgen over te maken. Waar ik me wel zorgen over maakte, was dat ik dus smoorverliefd was op een meisje en hoe ik dit in hemelsnaam aan m´n vrienden moest vertellen? Als ik dat al zou willen. En wat als iemand er achter kwam? Op dat moment zou dat echt het einde van de wereld zijn voor mij: als iemand er achter kwam dat ik verliefd was op één van de populairste meisjes van de school.

"Ik moest het gewoon kwijt"
Uiteindelijk heb ik er niet zoveel mee gedaan want ja, wat kon ik doen? Zij was overduidelijk alleen maar bezig met jongens, dus het idee dat ik een kans bij haar maakte wilde ik gewoon zo snel mogelijk uit m’n hoofd zetten. Maar ondertussen was ik wel nog steeds verliefd en die gevoelens gingen ook niet zomaar weg. Zeker niet toen we tijdens het tweede jaar bij elkaar in de klas kwamen. Toen moest ik het gewoon kwijt aan één van mijn vrienden. Alles ging toen heel erg over MSN, dus heb ik het ook verteld over MSN; omdat ik het eigenlijk niet hardop durfde te zeggen. Ik schaamde me dood. Mijn vrienden wisten eigenlijk ook niet zo goed wat ze met deze informatie moesten. Ik had in het jaar ervoor verteld dat ik een jongen leuk vond (alleen maar om er een beetje bij te horen), dus ze waren behoorlijk verrast. Helemaal toen ik vertelde op wie ik verliefd was. Er werd nogal lacherig over gedaan (ook door mijzelf), omdat we allemaal wisten dat ik totaal geen kans maakte. Zij was een van de populairste meisjes op school en ik, tja.. ik was eigenlijk een onhandige lange slungel die verdomd weinig zei. Uiteindelijk besloten m’n vriendinnen en ik dat het maar het beste zou zijn als ik gewoon m’n mond hield. Tegen iedereen. Ik moest tegen niemand zeggen dat ik op meisjes viel. En dat was ik ook absoluut niet van plan.

Ondertussen gebeurde er ook nog een hoop andere dingen in mijn leven. Ik was ontzettend aan het puberen. Mijn vader overleed een maand nadat ik 14 jaar oud was geworden; ik brak m’n enkel zodanig dat ik geopereerd moest worden en 2 maanden in een rolstoel zat en mijn oom overleed toen ik 15 jaar oud was. En dat alles terwijl ik er enorm mee zat dat ik dus blijkbaar op vrouwen viel, maar het tegelijkertijd vooral tegen niemand moest zeggen. Ik moet zeggen dat ik eigenlijk ook niemand had tegen wie ik op kon kijken. Ik heb twee ooms die al zo lang ik me kan herinneren bij elkaar zijn, maar die zijn al in de 60 en als meisje van 15 jaar oud ga je liever naar je vriendinnen dan naar je familie. Tenminste, ik wel.

"Ze kwam er achter"
Toen ik 15 jaar oud was gebeurde er (voor mij) het ergst denkbare: ze kwam er achter. Tot op de dag van vandaag weet ik nog steeds niet precies hoe. Één dag voordat ik hoorde dat ze “het wist” zat ik met twee vriendinnen in een computerruimte. Ze kwam even bij ons staan om een praatje te maken (vooral met die vriendinnen van mij, want bij mij kwam er rond haar echt geen zinnig woord uit) en toen ze voor ons stond, keek ze me ineens recht in m’n ogen, wat echt wel een eeuwigheid leek te duren. En ik staarde terug en voor ik het wist, was ze ineens weg. Ik dacht dat de hemel was opengebroken. Ik voelde mij ontzettend goed. Het was voor het eerst dat ik werkelijk waar dacht dat ik een kans maakte bij een meisje, en wat voor één!

Nou mooi niet. Toen ik de volgende dag een van mijn vriendinnen op kwam halen om samen naar school te fietsen, vond ik dat ze nog al raar deed. Ik vroeg aan haar of er wat was. Ik begon mij gelijk zorgen te maken en dacht dat ze bang was dat ik verliefd op haar was. Daar was ik echt dag en nacht mee bezig. Mij zorgen maken over wat andere mensen over mij dachten. Maar nee, er was niks.

Tijdens de les op school deed ook één van mijn andere vriendinnen een beetje raar. Ik vroeg opnieuw wat er was en ze keken elkaar aan. Aan het eind van de les namen ze me mee naar de wc’s: “ze weet het”. zei ze. En toen stortte echt letterlijk mijn hele wereld in. Ik liet mijn tas vallen en m’n mond viel open. Dat waar ik sinds m’n twaalfde zo bang voor was geweest was uitgekomen. En dit was nog maar het begin.

"Ze had het aan de school verteld"
Mijn vriendinnen vertelden mij wat er was gebeurd. Dat er de dag ervoor, toen ze naar huis fietsten, een meisje naast hun was komen fietsen en had gevraagd of ze wisten of ik op meisjes viel en specifiek of ik toevallig *** leuk vond. Mijn vriendinnen hadden dit ontkend (waarvoor ik ze eindeloos dankbaar was) en waren toen naar huis gefietst. Ze wilden niets tegen mij zeggen om mij een slapeloze nacht te besparen en dat is ze goed gelukt.

Ik wilde de wc’s niet meer uit. Ik was doodsbang van schaamte. Maar ja, ik kon daar moeilijk de hele dag blijven staan. Dus gingen we toch. En bij de ingang van het andere gebouw waar wij naar binnen moesten, stond ze. Met haar vriendje. Op dat moment kon ik wel door de grond zakken. Ik voelde haar ogen en de ogen van haar vriendje door me heen priemen. Er werd lacherig naar me gekeken en ook al was ik één van de langste van mijn klas, ik heb me nog nooit zo klein gevoeld. Ook de rest van de schooldag was een hel. Blijkbaar vond ze het nodig om het aan de rest van haar vriendinnen te vertellen, die het vervolgens weer aan hun vrienden vertelden. Ze had het letterlijk aan de hele school verteld.

Toen ik thuis kwam, stortte ik helemaal in. Ik kreeg gelijk ruzie met m’n moeder over iets wat ik mij niet eens meer kan herinneren en toen ik op m’n kamer zat zag ik nog maar één optie: mijn leven beëindigen. Ik vond het zó erg. Een jaar lang heb ik iedere dag gehuild. Iedere dag zwoor ik mezelf mijn leven te beëindigen. Twee keer heb ik het ook echt geprobeerd, maar het lukte mij niet. Ik besefte dat mijn wil om te leven tè groot was. Er was zo veel aan de hand; er waren ineens zoveel mensen om mij heen overleden en niet alleen in mijn familie. Tegelijkertijd zat ik ontzettend met mijzelf ik de knoop. Ik wilde het niet, ik kon het er gewoon niet bij hebben. Ik viel blijkbaar op vrouwen, maar daar had ik helemaal geen tijd voor. Ik moest mij op school richten, ik moest er voor mijn moeder zijn. Maar wie was er voor mij?

"Hij raadde aan om met mijn moeder te praten"
Na de zoveelste ruzie, de zoveelste huilbui en dreiging mezelf iets aan te doen, stuurde ik op MSN een berichtje naar één van mijn vriendinnen. Dat ik al de pillen die ik kon vinden in de badkamer tegelijk in zou nemen. Dat het beter was. Ik heb het uiteindelijk niet gedaan, want ik durfde niet en diep in m’n hart wilde ik het ook eigenlijk helemaal niet. Mijn vriendin was echter zo geschrokken dat ze haar vader heeft ingelicht. Hij sprak af een keertje met mij te praten.

Ik was bloednerveus die dag. Ik kreeg geen hap door mijn keel, maar mijn vriendin was ontzettend lief. Ik wist dat het beter was. Ik wist dat ik hulp nodig had en om eerlijk te zijn: ik was opgelucht. Opgelucht dat er eindelijk iemand naar mij zou luisteren. Toen ik met hem praatte, heb ik niet verteld dat ik zo met mezelf in de knoop zat. Ik zei dat het kwam doordat ik mijn vader zo miste en dat het zo vreselijk veel pijn deed. Waar ook geen woord van gelogen was. Maar het was een opeenstapeling van gebeurtenissen. Hij raadde mij sterk aan met mijn moeder te gaan praten, wat ik uiteindelijk ook gedaan heb. Maar nergens heb ik verteld wat nou eigenlijk het grote probleem was.

"Zij was degene bij wie ik wilde zijn"
Op m’n zestiende keerde ik mij naar het internet, om het maar even zo te noemen. Ik bezocht chatsites om met mensen te praten en soms hielp dat. Vaak ook niet, omdat 99.9% van de mensen die je online ontmoet niet blijken te zijn wie ze zeggen dat ze zijn. Twee jaar later, op mijn 18e zat ik op een chatsite en ontmoette ik iemand waar ik heel fijn en relaxed mee kon praten. Het was een anonieme website dus voor zover ik wist was het weer iemand die niet eerlijk zou zijn over zijn of haar identiteit, maar ik besloot het er op te wagen en net voor ik gedag tegen haar wilde zeggen vroeg ik om haar Facebook. Die gaf ze me en wow, ik wist niet wat ik zag. Als zij echt was wie ze zei dat ze was, zat ik op de goede weg. Een hele goede weg. We praatten verder via Facebook en we praatten niet nog 5 minuten nee, we praatten tot 4 uur ‘s ochtends. Toen ik de volgende ochtend wakker werd wist ik dat dit degene was bij wie ik wilde zijn. Één klein probleem: ze woont in Brazilië.

We praatten dag in dag uit en waren helemaal gek van elkaar. Op een gegeven moment wilden we elkaar toch graag een keer zien dus besloten we te Skypen. Ze had me al foto’s van zichzelf verstuurd en ik was in de zevende hemel toen bleek dat ze ook echt was wie ze zei dat ze was toen ik haar voor het eerst zag via de Webcam. Ze was prachtig. Ik wist niet wat ik zag. Na al die jaren mezelf echt gehaat te hebben was hier een vrouw (27 jaar oud toentertijd) met wie ik zo’n diepe band had en ook zo snel. Ook al waren we zo ver bij elkaar vandaan. We praatten bijna 24 uur per dag, facetimeden zo veel mogelijk en we skypten. Zij vond mij prachtig en ik vond haar nog veel mooier. Niet alleen van buiten maar vooral ook van binnen, want wat leken we veel op elkaar.  Zij viel ook op vrouwen, had het er ook ontzettend moeilijk mee en had het ook nog aan niemand verteld. En nu hadden we elkaar en we lieten elkaar (virtueel) niet meer los. Ik kon niet geloven dat er na al die jaren iemand was die door precies hetzelfde ging als ik. Die tegen precies dezelfde dingen aan liep en die soms precies dezelfde gevoelens ervoer. Het was prachtig. Er ging een heel nieuwe wereld voor mij open en vanaf het moment dat we officieel een relatie hadden, besloot ik mijn hele leven om te gooien. Voor haar, maar ook vooral voor mezelf. 

Toen ik 19 jaar oud was, op een woensdagmiddag in februari, kwam ik thuis van school. Mijn moeder zat op de bank in het zonnetje en was in een goede bui. Ter plekke besloot ik dat dit het moment was. Niet over nadenken, gewoon doen. Ze ging thee zetten en vertelde over haar dag en ik was ondertussen bloednerveus. Ik vroeg of ze even wilde gaan zitten, wat ze ook deed. En toen vertelde ik na zeven jaar dat wat mijn leven zo bepaald heeft: “Ik wil even zeggen dat ik niet op mannen val, maar op vrouwen”. “Oké”, zei ze.

"Mijn moeder was ontzettend lief"
Ik barstte in tranen uit en zei nota bene nog sorry. M’n moeder was ontzettend lief en zei dat het helemaal niet erg was en uiteindelijk dat zij het wel aan de rest van de familie zou vertellen. Waar ik ook heel blij mee was. Ze vroeg of ik toevallig ook al een vriendin had en ik zei: “ja, maar ze woont in Brazilië”. Hier was ze uiteraard minder blij mee en ook aan het leeftijdsverschil moest ze even wennen, maar uiteindelijk was ik allang blij dat ik het eindelijk, eindelijk aan haar had verteld.

Ik heb ook altijd al wel geweten dat het geen probleem zou zijn voor haar of voor onze familie. Maar toch, toch vond ik het zo moeilijk om dat stukje van mijzelf prijs te moeten geven. Waarom? Geen idee.

Dit was heel globaal mijn verhaal en mijn ervaring(en). Als ik één ding zou kunnen zeggen tegen iemand die in eenzelfde soort situatie zit als ik heb gezeten, zou ik zeggen: It gets better. Echt, het wordt beter. Op dit moment lijkt het misschien alsof niks er meer toe doet en alsof niks de situatie kan veranderen maar geloof me, het verandert. Zolang je maar gewoon door blijft leven, zolang je maar gewoon naar school gaat of naar je werk, geloof me, it gets better.

Heb je vragen over zelfmoord? Check deze info of  bel anoniem met 113online.nl: 0900-0113