Alina

"Ik was niet meer het lesbische meisje, maar gewoon mezelf"

Ik denk dat ongeveer een jaar of zeven, acht was. Ik zat in groep drie, denk ik. We gingen gymmen. We moesten omkleden, de jongens en meisjes deelden een kleedkamer. Ik keek toen al heel erg naar meisjes en eigenlijk nooit naar jongens. Later gingen we apart omkleden. En ook toen bleef ik naar de meisjes kijken, maar niet bewust. Ik denk dat ik pas in groep vijf echt bewust naar meisjes ging kijken.

In het begin dacht ik dat het normaal was. Dat alle meisjes dat deden. Maar ik kwam er al snel achter dat dat niet zo was. In groep zes ben ik verhuisd, naar een woongroep in een andere stad. Drie kwartier van waar ik eerst woonde. Ik kende er dus niemand. Ik was niet van plan om nieuwe vriendinnen te maken. Ik had al genoeg aan mijn hoofd. Ik kon alleen nog maar denken: “Ben ik lesbisch? Bi? Of verbeeld ik me dit maar?”. Ik vond het heel moeilijk, vooral omdat ik er met niemand over durfde te praten. Ik dacht dat ze mij voor gek zouden verklaren.

"Ik wist niet zeker of ik jongens ook leuk vond"
Uiteindelijk maakte ik een paar nieuwe vriendinnen op de groep waar ik in zat. We speelden vaak met poppen. Ik had voor mijn verjaardag twee nieuwe poppen gekregen van Bratz. Een vriendin en ik speelden dan dat onze poppen lesbisch waren. We kleedden ze dan uit en ze zoenden met elkaar. Dat is echt het moment geweest waarop ik besefte dat ik zeker weten op meisjes viel. Daarna heb ik wel nog een aantal jaren in onzekerheid geleefd. Ik wist niet zeker of ik ook jongens leuk vond. Ik vond sommige jongens wel knap, maar ik voelde nooit een speciale band, zoals bij meisjes.

In de brugklas werd ik voor het eerst verliefd op een meisje bij mij in de klas. We hadden het er met een paar mensen vaker over gehad, over homoseksuele mensen. Op een gegeven moment sprak ik op Facebook met het meisje waarop ik verliefd was. Op een bepaald moment begonnen we over homoseksualiteit, en toen heb ik haar uiteindelijk verteld dat ik verliefd was op een meisje. Ze reageerde heel positief en vroeg op wie. En omdat ze zo positief reageerde, vertelde ik dat ik op haar was. De dag erna wist de hele klas het, en zo ging het een groot deel van de onderbouw door. Ik schaamde me rot. Sindsdien vertrouwde ik bijna niemand meer in mijn klas.

Aan het eind van het eerste jaar heb ik vaak gedacht om mezelf pijn te doen. Gewoon zodat ik afleiding had. En in het begin van de tweede klas kreeg ik steeds meer vragen. Of ik nou lesbisch was of niet, en of ik nou een vriendin had of niet. Ik heb het een paar weken genegeerd, maar het stopte niet. Uiteindelijk zei ik dat ik lesbisch was. Een aantal weken erna was ik niet meer het belangrijkste nieuws, en was alles weer zoals het hoorde. Ik was niet meer, 'het lesbische meisje', maar gewoon mezelf. Toen heb ik het ook maar mijn moeder verteld, maar blijkbaar wist ze het al. En nu ben ik heel gelukkig met mijn vriendin Clara.