Owen


"Zijn wie je bent, dat is waar het om draait"

Ik ben 15 jaar en homo. Ergens in oktober 2013 zat ik de klas de les Nederlands te volgen. Toen er iets over liefde aan bod kwam, schoot het plots in mijn gedachten. Waar ik toen aan dacht was de twijfel, aangezien iedereen bezig was over: 
"ja ik heb nog nooit een echt lief gehad
" enz. Het kwam als het ware uit het niets. Sinds dat lesuur ben ik begonnen te twijfelen. Elke seconde van de dag besteedde ik aan het nadenken of ik nu toch niet homoseksueel zou zijn. Enkele dagen later vertelde ik aan een paar goede vriendinnen van school wat er aan de hand was. Zij vertelde mij dat ik misschien het best met een volwassen persoon kon gaan praten die ik volledig vertrouwde.

Ik koos voor een leerkracht die ik aardig vond en waar ik nu nog regelmatig een praatje mee maak. Waarom ik niet voor mijn vader koos als vertrouwenspersoon, was omdat het redelijk gevoelig lag om meteen tegen je ouders zoiets te zeggen. En aangezien mijn moeder al vroeg in mijn leven is overleden, had ik niet zoveel keus.
 Na het gesprek met die ene leerkracht was ik er zeker van; ik was langzaam maar zeker aan het worden van wie ik was. Slechts enkele dagen later was het dan eindelijk zover. Het drong volledig tot me door dat ik homo was. Ik heb nog eens een gesprek gehad met de leerkracht en heb het uiteindelijk tegen vriendinnen verteld en hun reactie was geweldig.

 Alles eruit
.

"Ik besloot het rustig aan te doen"
Nu moest het moeilijkste nog komen. Uit de kast komen voor alle mensen waar ik van hou. 
Ik besloot om het rustig aan te doen. Er zat helemaal geen haast achter. Ik wist eindelijk wie ik was, niemand anders hoefde er direct alles over te weten. Ik heb het eerst verteld aan nog enkele goede vriendinnen en daarna ook aan mijn mentor. Na een gesprek met haar had ik besloten om het aan mijn vader te vertellen.

Dit was het moeilijkste uit heel mijn leven.
Toen ik het vertelde zei hij enkel dat ik hem dingen vertelde die hij al wist. En inderdaad ik had moeten weten dat mijn vader zou weten wie ik was. 
De dag erna heb ik met hem een gesprek gehad. Dit zorgde ervoor dat ik nog een sterkere band kreeg met hem, dan de band die ik al had. 
De volgende dag vertelde ik dit aan mijn mentor. Zij was natuurlijk super blij voor mij, maar toen zei ze dat ik het misschien kon vertellen voor de klas.

"Nadat ik het vertelde, kreeg ik een applaus"
Ik heb toen al mijn moed bijeen geraapt en ben voor de hele klas uit de kast gekomen. Wat een ervaring. Nadat ik het vertelde kreeg ik een applaus wat mij zo op mijn gemak stelde. Toen wist ik dat echt heel veel mensen achter mij stonden. Uiteindelijk liep alles vlotjes verder. Ik vertelde het aan de rest van mijn familie en uiteindelijk was ik uit de kast voor heel de wereld. 



Dit was niet zonder problemen. 

Nu iedereen wist dat ik homo was, begonnen ook de problemen. 
Ik ben bedreigd geweest door enkele jongens uit mijn jaar. Ze dreigden me in elkaar te slaan en mij te volgen tot aan mijn huis. 
Tijdens die periode ben ik helemaal ingestort. Ik huilde vaak en ik had vaak het gevoel dat ik 
er alleen voor stond, ook al was dat niet zo. Ik heb mij dankzij alle steun van mijn vrienden door deze vreselijk periode kunnen slaan.

Vaak ging ik op gesprek bij een speciale leerkracht. Zij probeerde deze problemen op te lossen en ze heeft er werk van gemaakt. zodat het niet meer gebeurde. 
Na een tijdje waren de zwaarste bedreigingen voorbij en kon ik eindelijk mijn leven oppikken. Natuurlijk is nog niet alles voorbij. Ik merk nog vaak dat die jongens naar mij kijken, maar daar trek ik mij helemaal niets meer van aan. Het zijn gewoon jongens die aandacht nodig hebben van elkaar.


Vanaf het moment dat het pesten was gestopt, heb ik mezelf voorgenomen: “Er zullen altijd mensen zijn die het niet leuk vinden of er iets tegen hebben”. En met deze zin in het achterhoofd ga ik nu door het leven. 
Zijn wie je bent, dat is waar het om draait. 

Nu heb ik een leven zoals een normale jongen van 15 jaar oud. Alleen ga ik door het leven als een homo. Wat uiteindelijk geen verschil maakt. Ik ben van mening dat er geen verschil is tussen mij en een jongen die straight is. Daarom ben ik ook van mening dat ik niet homo genoemd wil worden, ook al ben ik dit wel. Het geeft me het gevoel dat we een apart ras zijn, en om het nog maar eens te benadrukken: dat zijn we niet. We zijn geen haar verschillend van een ander persoon die straight is. 
En als het ooit toch eens wat minder gaat... Weet dat je altijd kan rekenen op vrienden.