Merel

"Geef het de tijd"

Ik ben een meisje van 17 jaar oud. Ik ben nu ongeveer anderhalf jaar uit de kast voor mijn ouders en bijna één jaar uit de kast voor verdere familie en een paar vriendinnen. Ik voel mij nu zo veel beter dan voordat ik uit de kast kwam! Ik wil graag mijn verhaal hier delen, en ik hoop dat ik daar mensen mee kan helpen.

Tot de derde klas keek ik naar jongens, praatte ik over jongens en dacht ik dat ik later wel een vriend zou krijgen. Totdat ik op een gegeven moment mijn gedachte alleen nog maar bij één persoon had. En die persoon was een meisje. Ik dacht eerst heel rustig: 'nee, dat kan niet, dat is niet zo'. Maar na een paar dagen erover nagedacht te hebben, kwam toch wat paniek: het kon toch niet zo zijn dat ik écht verliefd op haar was? Want ik keek toch altijd naar jongens, en praatte daar altijd over met vriendinnen? Maar toen besefte ik dat ik dit eigenlijk niet echt voor mezelf deed, maar ‘omdat het zo hoorde’. Ik heb eigenlijk nooit echt meer voor een jongen gevoeld dan vriendschappelijk, en dat heb ik me eigenlijk ook altijd wel gerealiseerd. Maar ik dacht dat komt later wel…

"Ik heb het een tijd genegeerd"
Maar toen ik mij dus heel erg aangetrokken ging voelen tot een meisje, toen kwam het besef dat ik misschien wel nooit meer dan vriendschappelijk iets voor een jongen zou gaan voelen. Dit maakte mij heel erg in de war en ik had het gevoel dat mijn hele toekomstbeeld verpest was. Want het idee van ‘man & kinderen’ viel weg. Dit wilde ik niet, ik vond dat verschrikkelijk. Waarom ik? Dit mocht niet. Dit kon ik toch niet vertellen aan mijn ouders? Ik schaamde me heel erg voor de gevoelens die ik had, maar die gevoelens werden steeds sterker. Toch heb ik ze al die tijd een soort van genegeerd. Ik wist dat het tussen haar en mij toch nooit wat zou worden en daarbij wilde ik die gevoelens helemaal niet.

Ik moest het vergeten, want het was niet waar. Maar dit duurde niet langer dan een paar maanden, toen kwam het twijfelen weer terug. En dit keer kón ik het niet meer negeren. Tot bijna eind vierde klas was ik er constant mee bezig, schaamde ik mij heel erg voor wat ik voelde. Ik voelde mij die tijd ook heel eenzaam, omdat ik niet wist met wie ik erover moest praten. Na een tijdje durfde ik wat op internet te gaan rondkijken en tot mijn verbazing las ik ontzettend veel verhalen die ik herkende. Het was dus niet raar wat ik voelde en waarover ik twijfelde. Heel veel mensen begrepen mij!

"Internet heeft me geholpen"
Via internet met mensen praten en verhalen lezen heeft mij in die tijd ontzettend geholpen. Maar ik voelde mij nog niet goed, was nooit écht blij en kon me op school heel slecht concentreren. De eenzaamheid bleef en op een gegeven moment kon ik er echt niet meer tegen. Ik moest met iemand praten, maar met wie? Na heel lang twijfelen heb ik mijn mentor van toen een mail gestuurd en uitgelegd waar ik mee zat. Ik heb daarna nog een paar keer een gesprek met haar gehad, en dit heeft mij ook weer heel erg geholpen. Eindelijk kon ik er in het echt met iemand over praten!

Maar ook nu weer ging het niet goed met me. Ik kon het nog steeds niet accepteren, en ik werd er gek van dat ik steeds het onderwerp relaties moest vermijden. Heel vaak werd aan mij gevraagd door vriendinnen wanneer ik eens een vriendje had. Ik vond die momenten zo ongemakkelijk, ik wist niet wat ik daarmee aan moest. Maar ik durfde nog steeds niet uit de kast te komen. Want ik schaamde me, en ‘wat nou als het toch niet zo was?’. Nog steeds bleef de twijfel en onzekerheid.

"Een brief aan mijn ouders"
Maar ongeveer een maand na de e-mail naar mijn mentor, schreef ik een brief aan mijn ouders. Na veel te praten via internet, had ik de moed die brief in hun kamer neer te leggen. Daarin vertelde ik over mijn twijfels, en dat ik dat niet meer verborgen voor ze wilde houden. Ze reageerden eerst een beetje alsof ze het niet begrepen, ze snapten niet waar de twijfel vandaan kwam. Maar direct de dag erna, toen we wat langer gepraat hadden, begrepen ze het wel! En het maakte ze helemaal niets uit of ik op jongens of meisjes viel.

Hierna duurde het nog een half jaar voordat ik mezelf echt accepteerde. Waardoor die acceptatie precies kwam, weet ik niet, maar op een gegeven moment ging ik mij steeds zekerder voelen. Waar ik daarvoor nog erg zat met de twijfel ‘wat als het toch niet zo is’, was die nu zo goed als weg. Ik wist dat het gevoel dat ik had voor meisjes zo veel sterker was dan wat ik ooit voor een jongen gevoeld had. Dat dit zou veranderen kon ik me niet voorstellen.

'Ik kan nu helemaal mezelf zijn"
Ergens in de vijfde klas, in november 2013, kwam ik voor mijn broertje en zusje; de rest van de familie en twee vriendinnen uit de kast. Ik heb alleen maar goede reacties gehad en voelde me vanaf dat moment stukken beter. Ik heb geen geheimen meer, dus dat was een hele last die van mijn schouders viel. Het heeft wel nog een tijdje geduurd tot ik mij echt op mijn gemak voelde bij het idee dat iedereen het wist, maar dat is helemaal goed gekomen. Ik heb geen relatie en ook nog niet gehad. Dat vind ik wel jammer, maar het belangrijkste is dat ik nu helemaal mijzelf kan zijn!

Niet iedereen in mijn omgeving weet dat ik op meisjes val, maar dat vind ik ook niet noodzakelijk. Ik voel mij nu prima, dus ik laat het voorlopig zoals het nu is. En als toch iemand eens erachter komt, is dat ook niet erg, want ik hoef er niet meer over te liegen.

Als ik een tip zou moeten geven voor mensen die nog niet uit de kast zijn, dan is dat vooral: geef het tijd. Ik hoorde dat zelf ook altijd en dacht dan altijd makkelijker gezegd dan gedaan… Maar uiteindelijk is dat wel de manier, het heeft vaak (veel) tijd nodig om jezelf te accepteren. En waar ik verder zelf heel veel aan heb gehad: met mensen praten. Of dat nou op internet is of in het echt, beide helpt! En probeer verder te onthouden: het komt goed! ;)