Fleur

"Praat met mensen die jouw situatie herkennen"

Toen ik veertien was, kwam er een nieuw meisje in mijn voetbalteam. We hadden niet heel veel contact, maar toch vond ik haar heel bijzonder. Ik werd vrolijk als ik haar zag en vond mijn uiterlijk opeens veel belangrijker dan eerst als ik bij haar in de buurt was.

Ik dacht heel lang dat ik gewoon tegen haar opkeek, maar na een tijdje kwam ik erachter dat ik toch andere gevoelens voor haar had. De gevoelens die mijn vriendinnen beschreven als ze het over jongens hadden, had ik voor haar. Ze had al een vriendje, dus ik had de hoop al opgegeven en de gevoelens werden langzaam minder. Ik begon wel te beseffen dat ik misschien wel lesbisch of bi zou kunnen zijn. Eerst dacht ik dat die gedachten vanzelf wel weer over zouden gaan en ik probeerde ze heel lang te negeren. Op een gegeven moment kon ik dat niet langer. Op youtube keek ik naar coming out video's en naar youtubers als rose&rosie (tip!). Zo zag ik in dat het helemaal niet erg is om niet in het standaard plaatje te passen en dat het stereotype beeld dat veel mensen hebben vaak niet klopt.

"Ik wil er geen te groot geheim van maken"
Ik wilde er graag met iemand over praten en heb toen mijn beste vriendin verteld dat ik dacht dat ik op meisjes viel. Ze reageerde gelukkig heel goed en zei dat het helemaal niet raar is. Ik heb het toen ook aan mijn beste vriend verteld en hij reageerde hetzelfde. Ik vond het nog wel een grote stap om het aan mijn ouders te vertellen, maar na een tijdje heb ik dat toch gedaan. Ze waren heel positief en zeiden dat ze me altijd zouden steunen. Ik ben heel blij dat mijn beste vrienden het gewoon normaal vinden dat ik nou eenmaal (ook) op meisjes val, maar ik maak me soms wel een beetje zorgen om de reacties van anderen. Ik heb het verder nog niemand verteld en ik heb nog niet echt het gevoel dat ik daar helemaal klaar voor ben. Ik heb mij wel voorgenomen er niet een te groot geheim van te maken. Ik accepteer mezelf zoals ik ben en ik denk dat dat heel belangrijk is, wanneer je wilt dat anderen je ook accepteren.

Gelukkig kan ik met mijn vrienden goed praten, maar ik woon in een klein dorpje en ik kende eigenlijk geen andere lesbische of biseksuele meiden. Ik kon dus nooit echt praten met mensen die mijn verhaal zouden herkennen. Sinds kort zit ik op jongenout.nl. Daar kan ik praten met mensen die zich hetzelfde voelen en die tegen dezelfde dingen aanlopen als ik. Dat heeft mij heel erg geholpen en ik hoop dat ik op mijn beurt anderen weer kan helpen. Ik denk dat praten over je gevoelens heel belangrijk is om jezelf te kunnen accepteren. Praat dus met mensen die jouw situatie herkennen of die je echt vertrouwt. En er is niks om je voor te schamen, dus wees vooral jezelf!